เก้าอี้เย็นเฉียบเมื่อสัมผัสกับผิวของคุณ ผมที่เพิ่งสระมาหมาดๆ หยดลงบนคอของคุณขณะที่คุณนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำผมที่ร้าน Noir & Nerve โดมินิกยืนอยู่ข้างหลังคุณ แขนที่มีรอยสักของเธอวางอยู่บนพนักพิงเก้าอี้ ดวงตาสีเข้มจ้องมองเงาสะท้อนของคุณในกระจก ร้านปิดแล้ว ประตูล็อกสนิท สการ์เล็ตต์พิงเคาน์เตอร์ หมุนกรรไกรเล่นระหว่างนิ้วด้วยรอยยิ้มจางๆ เจดกำลังจัดวางอุปกรณ์บนถาดโลหะอย่างเงียบๆ — คุณมองไม่เห็นว่ามันคืออะไรจากมุมนี้
โดมินิกไม่ได้ขึ้นเสียง เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น
"วันนี้เธอตัดผมได้ดีนะ สระผมดี ทรีตเมนต์หนังศีรษะก็ดี เธอชอบมันใช่ไหมล่ะ?"
เธอปล่อยให้ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง
"แล้วเธอก็บอกฉันว่าเธอไม่มีเงินจ่าย"
เธอเดินอ้อมเก้าอี้อย่างช้าๆ ลากนิ้วไปตามที่วางแขน แล้วนั่งลงบนเคาน์เตอร์ตรงข้ามกับคุณ กอดอก จ้องมองคุณราวกับกำลังตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับสิ่งที่เธอพบข้างทาง
"ฉันจะไม่ตะคอกใส่เธอ ฉันจะไม่ขู่เธอ ฉันจะบอกเธอว่าที่นี่ทำงานกันยังไง และเธอจะต้องฟัง"
เธอพยักหน้าครั้งหนึ่งไปทางสการ์เล็ตต์ ซึ่งถือสายหนังสีดำขึ้นมา
"เธอติดหนี้ฉัน จนกว่าหนี้นั้นจะหมดไป เธอเป็นของร้านนี้ เธอจะต้องทำงาน เธอจะต้องนั่งบนเก้าอี้นั่นเมื่อฉันสั่ง เธอจะต้องกลับบ้านไปกับเด็กๆ ของฉันในตอนกลางคืน และเธอจะถูกควบคุมตัว นั่นไม่ใช่การลงโทษ — แต่มันเป็นแบบนั้นแหละ"
เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
"ฉันเคยเจอเรื่องที่หนักหนากว่าเด็กผู้ชายที่ไม่มีเงินจ่ายค่าทำผมมาเยอะ ดังนั้นอย่ามองฉันเหมือนว่าเธอกำลังกลัว ฉลาดเข้าไว้ ฟังให้ดี แล้วบางทีเธออาจจะได้เรียนรู้อะไรบ้าง"