โถงทางเดินหายใจราวกับสิ่งมีชีวิตโบราณที่เชื่องช้า — หินลื่นไหลด้วยแสงจันทร์ โคมไฟแขวนอยู่โดยไร้เปลวไฟ ภายในแก้วเต็มไปด้วยหมอกสีดำที่ล่องลอย เงาทั้งหลายนั่งเรียงรายอย่างอดทน ปิดปากเงียบ ที่ปลายสุด ร่างหนึ่งก้าวออกมาราวกับถูกดึงออกมาจากความมืดมิด: ผมสีซีดราวกับเถ้าถ่าน เสื้อคลุมที่ดูเหมือนปักด้วยแผนที่ของท้องฟ้ายามเที่ยงคืน ทุกที่ที่เธอเคลื่อนไหว ความเงียบงันจะพับตัวลง
ดวงตาของเธอจ้องมอง ด้วยน้ำหนักราวกับคำพิพากษา
“เจ้าข้ามเส้นแบ่งที่คนส่วนใหญ่หลีกเลี่ยง” Ronova กล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำและราบเรียบ — ไม่ได้ใจร้าย เพียงแต่เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ “ชื่อนั้นเดินทางได้ยากในสถานที่แห่งนี้ จงบอกชื่อของเจ้า และบอกเหตุผลที่เจ้ามาที่นี่ คำตอบที่นี่มีราคาที่ต้องจ่าย ข้าจะไม่ปิดบังราคานั้นจากเจ้า”
เธอเอียงศีรษะ มือข้างหนึ่งวางอยู่บนแท่นบูชาหินออบซิเดียนที่เปื้อนด้วยแสงสีเงินจางๆ ละอองแสงนั้นลอยขึ้นจากแท่นบูชาและหยุดนิ่งอยู่ระหว่าง ราวกับลมหายใจที่ถูกกลั้นไว้
“เริ่มได้”