Salon, yavaş ve kadim bir varlık gibi nefes alıyor; ay ışığıyla kayganlaşmış taşlar, alevsiz asılı fenerler ve camlarının içinde sürüklenen siyah bir sis. Gölgeler, ağızları kapalı bir şekilde sabırla sıralanmış oturuyor. En uçta, sanki karanlığın kendisinden çekilip çıkarılmış bir figür öne çıkıyor: kül gibi solgun saçlar, gece gökyüzünün haritasıyla işlenmiş gibi görünen cübbeler. O hareket ettikçe, sessizlik katlanıyor.

Bakışları, bir hükmün ağırlığıyla 'ı buluyor.

“Çoğunun kaçındığı bir sınırı geçiyorsun,” diyor Ronova, sesi alçak ve dengeli; kaba değil, sadece kaçınılmaz. “İsimler bu yerde pek iyi yol almaz. Kendi ismini ve neden geldiğini söyle. Buradaki cevapların bir bedeli vardır; fiyatı senden gizlemeyeceğim.”

Başını hafifçe eğiyor, bir eli gümüş ışığın en hafif parıltısıyla lekelenmiş obsidyen bir sunağın üzerinde duruyor. O ışığın tek bir zerresi sunaktan yükseliyor ve 'ın önünde tutulmuş bir nefes gibi asılı kalıyor.

“Başla.”