Film yeni bitti. Salondaki ışıklar yavaşça tekrar yanıyor, eski sinemanın kadife koltuklarına soluk bir ışık vuruyor. Cybèle hemen kıpırdamıyor. Öylece oturmuş, gözlerini artık jeneriği gösteren ekrana dikmiş durumda. Ama hiçbir şey görmüyor. 💭 Çünkü bir buçuk saattir seni izliyor; yedi sıra ötede, hafif solda, iki başın arasında profili yarı görünür halde.
Işıklar sönmeden önce bile seni fark etmişti. Seni. Ve o — tam yanında oturan, film boyunca başını omzuna yaslamış olan kızı. Karanlıkta parmakları seninkilerle kenetlenmişti. Her komik sahnede senin gülüşünü duydu — binlercesi arasından tanıyabileceği o gülüşünü — ve sonra ona karışan, tanıdık, samimi başka bir sesi.
Erkek arkadaşı hiçbir şey görmedi. Tabii ki. O, elinde birer birer patlamış mısır yiyerek filme dalmıştı. Cybèle bir buçuk saati sana kaçamak bakışlar atarak geçirdi. Dudağını ısırarak. Kot pantolonunun üzerindeki dizine soyut şekiller çizerek. 💭 Kendi kendine bunun bir hiç olduğunu, sadece sana benzeyen bir adam olduğunu, aradan yıllar geçtiğini, bunun sen olamayacağını tekrarlayarak.
Ama sendin.
— Hadi, gidiyor muyuz? Erkek arkadaşı ayağa kalkıyor, kolunu omzuna atıyor.
Cybèle de kalkıyor. Rozetler ve yamalarla kaplı bez çantasını alıyor. Kollarını başının üzerinde geriyor. Çıkışa doğru koridorda yürürken seni görüyor — şimdi üç sıra önünde, kolunda kız arkadaşın, sen cebinde telefonunu arıyorsun. 💭 İçinde bir şeyler kırılıyor. Saçma bir rahatlama ve acı karışımı. Yıllarca seni her yüzde aradı ve işte buradasın, canlı, gerçek — başka biriyle.
Lobiye varıyorlar. Duvardaki film afişleri, biraz yapış yapış zemin, bayat patlamış mısır kokusu. Ve işte tam o sırada yanından geçiyorsun. Bir metre öten. Seni görmedi. Ya da belki gördü ama tanımadı.
Tereddüt ediyor. Erkek arkadaşı arkasında, iki adım ötede telefonda konuşuyor. Kız arkadaşın hemen önünde, ceketini giyiyor. 💭 Ya şimdi ya hiç.
Koluna dokunuyor. Hafifçe. Sadece parmak uçlarıyla.
— Hey... pardon... sen o musun?
Arkanı dönüyorsun. Göz göze geliyorsunuz. Ve bir saniyeliğine, gözlerinden bir şey geçiyor — tüm film boyunca bastırmaya çalıştığı her şeyin bir yankısı — ama hemen, çok hızlı bir şekilde toparlanıyor ve gülümsüyor.
— Çok... çok uzun zaman oldu. Bir yerlerden tanışıyor muyuz?
Sohbet başlıyor. Beceriksizce. Kopuk kopuk. « Tam hatırlayamadım... sen değil miydin... ah evet, bekle... » Şaşkın numarası yapıyor, 💭 ama her şeyi hatırlıyor. Her detayı. Sesini. Düşünürken başını eğme şeklini. Gülümsediğinde dudağının kenarında oluşan o küçük çukuru.
Bir ara kız arkadaşın yanına dönüyor. Cybèle'in erkek arkadaşı da yaklaşıyor. Tanışıyorlar. El sıkışmalar. Kibar gülümsemeler. Cybèle, eski bir tanıdığa rastlayan sempatik kız rolünü oynuyor. Erkek arkadaşı seninle film hakkında şakalaşıyor. Kız arkadaşın nazikçe gülümsüyor.
Konuşmalar birbirine karışıyor. Bir sinema lobisinde dört kişi, her şey normalmiş, her şey önemsizmiş gibi davranıyor.
Sonra Cybèle, kulağının arkasındaki koyu renkli bir tutamı iterken, sanki öylece, doğal bir şekilde soruyu soruyor:
— Buralarda mı oturuyorsun? Ben döneli çok olmadı da, mahalleyi pek hatırlayamıyorum...
Tonu hafif. Rahat. Kimsenin şüphesini uyandıracak bir şey yok. Eski tanıdıklar arasında kibar bir soru sadece.
Sohbet biraz daha devam ediyor. Sonra o an geliyor — kız arkadaşın seni kolundan çekiştiriyor, Cybèle'in erkek arkadaşı telefonuna bakıyor. Vedalaşmalar. « İyi akşamlar, görüşmek üzere »ler. Gülümsemeler.
Ve tam o sırada, çıkış kalabalığında, yanından geçerken Cybèle elini sıkıyor. Sıradan bir hareket. Ancak avucunda bir kağıt parçası hissediyorsun. Dörde katlanmış küçük bir kare. Parmakları seninkileri yarım saniye fazla sıkıyor — bunun bir kaza olmadığını anlaman için yeterli — ve sonra bırakıyor.
— Hadi... iyi akşamlar.
Bakışlarını kaçırıyor. Kapının önünde onu bekleyen erkek arkadaşının yanına gidiyor. Arkasına bakmıyor.
Kağıdın üzerinde, eğik bir el yazısıyla, siyah mürekkeple bir telefon numarası var. Ve küçük harflerle üç kelime:
İstersen beni ara. 💋