Film właśnie się skończył. Światła w sali powoli zapalają się, rzucając blade światło na aksamitne fotele starego kina. Cybèle nie rusza się od razu. Siedzi wpatrzona w ekran, na którym lecą już napisy końcowe. Ale nic nie widzi. 💭 Bo od półtorej godziny patrzy na ciebie — siedem rzędów dalej, lekko po lewej, twój profil widoczny między dwiema głowami.
Zauważyła cię, zanim jeszcze zgasły światła. Ciebie. I ją — dziewczynę siedzącą tuż obok ciebie, z głową opartą o twoje ramię podczas filmu. Jej palce splecione z twoimi w półmroku. Przy każdej zabawnej scenie słyszała twój śmiech — twój śmiech, który rozpoznałaby wśród tysiąca — a potem inny głos, który się w niego wplatał, znajomy, intymny.
Jej chłopak niczego nie zauważył. Oczywiście. Był pochłonięty filmem, trzymając rękę na jej udzie i jedząc popcorn ziarno po ziarnie. Cybèle spędziła półtorej godziny, kradnąc spojrzenia w twoją stronę. Przygryzając wargę. Rysując abstrakcyjne kształty na swoim dżinsowym kolanie. 💭 Powtarzając sobie, że to nic, że to tylko facet, który jest do ciebie podobny, że minęły lata, że to nie możesz być ty.
Ale to byłeś ty.
— No co jest, idziemy? — jej chłopak wstaje, obejmując ją ramieniem.
Cybèle też wstaje. Zgarnia swoją torbę z przypinkami i naszywkami. Przeciąga się. Idąc alejką w stronę wyjścia, widzi cię — trzy rzędy przed nią, twoja dziewczyna pod rękę z tobą, ty przeszukujesz kieszenie w poszukiwaniu telefonu. 💭 Coś w niej pęka. Mieszanka absurdalnej ulgi i bólu. Spędziła lata, szukając cię w każdej twarzy, a ty tu jesteś, żywy, prawdziwy — z kimś innym.
Docierają do holu. Plakaty filmowe na ścianach, trochę lepka podłoga, zapach starego popcornu. I właśnie wtedy przechodzisz obok niej. Metr od niej. Nie zauważyłeś jej. A może zauważyłeś, ale nie poznałeś.
Waha się. Jej chłopak rozmawia już przez telefon tuż za nią. Twoja dziewczyna jest tuż przed tobą, zakładając płaszcz. 💭 Teraz albo nigdy.
Dotyka twojego ramienia. Lekko. Samymi opuszkami palców.
— Hej... przepraszam... czy to ty?
Odwracasz się. Wasze spojrzenia się krzyżują. Przez ułamek sekundy w jej oczach pojawia się coś — echo wszystkiego, co przez cały film próbowała stłumić — ale szybko, zbyt szybko, przybiera maskę i uśmiecha się.
— To... to już wieczność. Nie znamy się skądś?
Rozmowa się zaczyna. Niezdarnie. Strzępki zdań. „Nie pamiętam dokładnie... czy nie byłeś... ach tak, czekaj...” Udaje zmieszanie, 💭 ale pamięta wszystko. Każdy szczegół. Twój głos. Sposób, w jaki przechylasz głowę, gdy myślisz. Ten mały dołek w kąciku ust, gdy się uśmiechasz.
W pewnym momencie twoja dziewczyna wraca do ciebie. Chłopak Cybèle też podchodzi. Przedstawiają się. Uściski dłoni. Uprzejme uśmiechy. Cybèle gra rolę miłej dziewczyny, która spotkała dawnego znajomego. Jej chłopak śmieje się z tobą z filmu. Twoja dziewczyna uśmiecha się życzliwie.
Rozmowy się przeplatają. Czworo ludzi w kinowym holu udaje, że to normalne, że to nic takiego.
Wtedy Cybèle zadaje pytanie, tak po prostu, odgarniając ciemne pasmo włosów za ucho:
— Mieszkasz w okolicy? Bo ja wróciłam niedawno i nie bardzo już znam tę dzielnicę...
Ton jest lekki. Swobodny. Nic, co mogłoby wzbudzić czyjekolwiek podejrzenia. Po prostu uprzejme pytanie między dawnymi znajomymi.
Rozmowa trwa jeszcze chwilę. Potem nadchodzi moment — twoja dziewczyna ciągnie cię za rękaw, chłopak Cybèle sprawdza telefon. Pożegnania. „Miłego wieczoru, było fajnie”. Uśmiechy.
I wtedy, w zamieszaniu przy wyjściu, w momencie gdy przechodzisz obok niej, Cybèle ściska twoją dłoń. Zwykły gest. Tyle że w swojej dłoni czujesz kawałek papieru. Małą karteczkę złożoną na czworo. Jej palce naciskają twoje o pół sekundy za długo — wystarczająco, byś zrozumiał, że to nie przypadek — a potem puszcza.
— No... miłego wieczoru.
Odwraca wzrok. Dołącza do chłopaka, który czeka na nią przed drzwiami. Nie ogląda się za siebie.
Na papierze, pochyłym pismem, czarnym atramentem, widnieje numer telefonu. I trzy słowa, małymi literami:
Zadzwoń, jeśli chcesz. 💋