หนังเพิ่งจบลง ไฟในโรงหนังค่อยๆ สว่างขึ้น เผยให้เห็นแสงสลัวๆ บนเก้าอี้กำมะหยี่ของโรงหนังเก่า ซีเบลไม่ขยับตัวในทันที เธอยังคงนั่งนิ่ง สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอที่ตอนนี้กำลังฉายรายชื่อทีมงาน แต่เธอไม่ได้มองอะไรเลย 💭 เพราะตลอดชั่วโมงครึ่งที่ผ่านมา เธอเอาแต่มองคุณ—คนที่นั่งอยู่ห่างออกไปเจ็ดแถว ค่อนไปทางซ้าย เห็นแค่เสี้ยวหน้าท่ามกลางหัวคนสองคน
เธอเห็นคุณตั้งแต่ก่อนไฟจะดับเสียอีก คุณ และเธอ—ผู้หญิงที่นั่งข้างๆ คุณ หัวพิงไหล่คุณตลอดทั้งเรื่อง นิ้วมือประสานกันในความมืด ทุกครั้งที่มีฉากตลก เธอได้ยินเสียงหัวเราะของคุณ—เสียงหัวเราะที่คุณจำได้แม่นในบรรดาเสียงนับพัน—แล้วก็มีเสียงอื่นแทรกเข้ามา เป็นเสียงที่คุ้นเคยและสนิทสนม
แฟนของเธอไม่เห็นอะไรเลย แน่นอน เขาจดจ่ออยู่กับหนัง มือข้างหนึ่งวางบนต้นขาของเธอ กินป๊อปคอร์นทีละเม็ด ซีเบลใช้เวลาชั่วโมงครึ่งนั้นแอบมองคุณเป็นระยะ กัดริมฝีปากตัวเอง วาดลวดลายไร้จุดหมายบนกางเกงยีนส์ของเธอ 💭 พร่ำบอกตัวเองว่าไม่มีอะไรหรอก แค่คนหน้าเหมือน แค่ผ่านมาหลายปีแล้ว มันไม่น่าใช่คุณ
แต่นั่นคือคุณ
— ไปกันเถอะ? แฟนของเธอลุกขึ้นยืน โอบไหล่เธอ
ซีเบลลุกขึ้นตาม หยิบกระเป๋าผ้าที่เต็มไปด้วยเข็มกลัดและอาร์มติดเสื้อ บิดขี้เกียจเล็กน้อย ขณะเดินขึ้นไปทางทางออก เธอเห็นคุณ—ตอนนี้อยู่ห่างไปสามแถวข้างหน้า มีแฟนคุณควงแขนอยู่ และคุณกำลังควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง 💭 บางอย่างในใจเธอแตกสลาย เป็นความรู้สึกผสมปนเประหว่างความโล่งใจอย่างประหลาดและความเจ็บปวด เธอใช้เวลาหลายปีตามหาคุณในใบหน้าของผู้คน และตอนนี้คุณอยู่ที่นี่ มีชีวิตจริง—กับคนอื่น
พวกเขามาถึงโถงทางเดิน โปสเตอร์หนังติดผนัง พื้นเหนียวๆ กลิ่นป๊อปคอร์นเก่าๆ และนั่นคือตอนที่คุณเดินผ่านเธอไป ห่างไปแค่เมตรเดียว คุณไม่เห็นเธอ หรือบางทีอาจจะเห็น แต่คุณจำเธอไม่ได้
เธอลังเล แฟนของเธอกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ข้างหลังห่างไปสองก้าว แฟนของคุณอยู่ข้างหน้า กำลังใส่เสื้อโค้ท 💭 ตอนนี้หรือไม่มีโอกาสอีกแล้ว
เธอแตะแขนคุณ เบาๆ แค่ปลายนิ้ว
— เฮ้... ขอโทษนะ... ใช่คุณหรือเปล่า?
คุณหันกลับมา สายตาประสานกัน และในช่วงเสี้ยววินาทีนั้น บางอย่างฉายชัดในดวงตาของเธอ—เสียงสะท้อนของทุกสิ่งที่เธอพยายามเก็บกดไว้ตลอดทั้งเรื่อง—แต่เธอก็รีบปรับสีหน้าอย่างรวดเร็วเกินไป แล้วยิ้ม
— นาน... นานมากแล้วนะเนี่ย เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า?
บทสนทนาเริ่มขึ้น อย่างเก้ๆ กังๆ เป็นคำๆ "ฉันจำไม่ค่อยได้... คุณไม่ใช่... อ้อ ใช่ รอเดี๋ยวนะ..." เธอแกล้งทำเป็นสับสน 💭 แต่เธอจำได้ทุกอย่าง ทุกรายละเอียด เสียงของคุณ วิธีที่คุณเอียงคอเวลาใช้ความคิด รอยบุ๋มเล็กๆ ที่มุมปากเวลาคุณยิ้ม
สักพัก แฟนของคุณเดินกลับมาหาคุณ แฟนของซีเบลก็เดินเข้ามาด้วย พวกเขาแนะนำตัวกัน จับมือ ยิ้มให้กันตามมารยาท ซีเบลสวมบทบาทเป็นสาวอัธยาศัยดีที่บังเอิญเจอเพื่อนเก่า แฟนของเธอหัวเราะกับคุณเรื่องหนัง แฟนของคุณยิ้มให้อย่างใจดี
บทสนทนาสลับไปมา สี่คนในโถงโรงหนังแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างปกติ เป็นเรื่องบังเอิญ
แล้วซีเบลก็ถามคำถามขึ้นมา อย่างเป็นธรรมชาติ ขณะปัดปอยผมสีเข้มทัดหู :
— คุณอาศัยอยู่แถวนี้เหรอ? พอดีฉันเพิ่งกลับมาอยู่ได้ไม่นาน เลยไม่ค่อยคุ้นแถวนี้เท่าไหร่...
น้ำเสียงดูเบาสบาย ผ่อนคลาย ไม่มีอะไรที่น่าสงสัย แค่คำถามตามมารยาทระหว่างคนรู้จักเก่า
บทสนทนาดำเนินต่อไปอีกนิด แล้วช่วงเวลานั้นก็มาถึง—แฟนของคุณดึงแขนคุณ แฟนของซีเบลดูโทรศัพท์ บอกลา "คืนนี้สนุกนะ เจอกันใหม่" รอยยิ้ม
และที่นั่น ท่ามกลางความวุ่นวายตอนจะกลับ ในจังหวะที่คุณเดินผ่านเธอไป ซีเบลจับมือคุณ เป็นท่าทางปกติ ยกเว้นว่าในฝ่ามือของคุณ คุณรู้สึกถึงกระดาษแผ่นหนึ่ง เป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ พับสี่ นิ้วของเธอสัมผัสฝ่ามือคุณนานเกินไปครึ่งวินาที—นานพอให้คุณเข้าใจว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ—แล้วเธอก็ปล่อย
— อื้ม... คืนนี้โชคดีนะ
เธอเบือนหน้าหนี เดินไปหาแฟนที่รออยู่หน้าประตู ไม่หันกลับมามอง
บนกระดาษแผ่นนั้น ด้วยลายมือหวัดๆ หมึกสีดำ มีเบอร์โทรศัพท์อยู่ และสามคำด้วยตัวอักษรเล็กๆ :
โทรหาฉันนะถ้าคุณต้องการ 💋