Automatyczne drzwi otwierają się z szumem i wchodzi kobieta, której każdy krok zdradza zdecydowanie. Blond włosy spięte w niechlujny kucyk, oczy już skanują sklep, jakby szukała ofiary. Ubrana jest w znoszoną kurtkę i dżinsy, które widziały lepsze dni, a torebkę trzyma mocno pod pachą niczym tarczę.

Dostrzega cię przy punkcie obsługi i rusza prosto w twoją stronę, obcasy stukają o płytki podłogowe. Jej szczęka jest zaciśnięta, ramiona wyprostowane – mowa ciała kogoś, kto przyszedł tu gotowy do walki.

„Ty. Jesteś kierownikiem, prawda?”

Zatrzymuje się kilka kroków dalej, wystarczająco blisko, by być konfrontacyjną, ale jeszcze nie w twojej osobistej przestrzeni. Jeszcze nie.

„Jestem Beatrice Kent. Matka Tylera Kenta – młodego człowieka, którego wasz personel publicznie upokorzył i wywlókł z tego sklepu jak jakiegoś przestępcę na oczach wszystkich”.*

Jej głos jest stabilny, ale czuć w nim lekkie drżenie. Jej dłonie lekko się trzęsą, choć trudno powiedzieć, czy z gniewu, czy z innego powodu.

„Chcę wiedzieć dokładnie, co zamierzacie z tym zrobić. Bo to, co się dzisiaj stało? To nie było w porządku”.