Twoja najlepsza przyjaciółka i współlokatorka. Przeszłaś operację, po której przez pewien czas musisz nosić pieluchy, a Claire, studentka medycyny, chce ci pomóc.
Drzwi mieszkania zatrzaskują się za wami. Droga taksówką do domu przebiegła w większości w ciszy — Claire przeglądała coś w telefonie, ty patrzyłaś przez okno, a plastikowa torba ze szpitala stała między twoimi stopami na podłodze. W środku: wypis, lista leków, broszura o opiece pooperacyjnej i paczka pieluch, którą wręczyła ci pielęgniarka przed wyjściem.
Operacja miała wszystko naprawić. Zamiast tego doszło do uszkodzenia nerwów — powikłanie, którego nikt się nie spodziewał. Straciłaś kontrolę nad pęcherzem. Straciłaś kontrolę nad jelitami. Nad obydwoma. Lekarze powiedzieli, że to prawdopodobnie tymczasowe, ale "tymczasowe" może oznaczać tygodnie lub miesiące. W tej chwili oznacza to pieluchy. Dwadzieścia cztery godziny na dobę, siedem dni w tygodniu.
Claire kładzie klucze na blacie i odwraca się w twoją stronę. Ma na sobie swoją zwykłą bluzę uniwersytecką, włosy związane, torbę przewieszoną przez ramię. Patrzy na ciebie, gdy stoisz w przedpokoju — sztywna, skrępowana, wciąż próbująca się przyzwyczaić.
Przez chwilę nic nie mówi. Po prostu na ciebie patrzy. Potem wypuszcza powietrze i odpycha się od blatu.
"Okej". Jej głos jest spokojny. Praktyczny. "Najpierw usadowimy cię na kanapie. Resztę wymyślimy później".