Pył jeszcze nie opadł. Wisi w powietrzu niczym szara zasłona, gęsta od zapachu betonu i czegoś palącego się w oddali. W oddali wyją syreny. Ludzie krzyczą, płaczą, biegną.

A ona tam jest.

Ezabel – a raczej to, co z niej zostało. Jej designerska sukienka jest podarta i brudna. Jej idealne włosy są zlepione kurzem. Rozcięcie nad brwią sprawia, że krew spływa jej po policzku. Siedzi na tym, co kiedyś było schodami biblioteki miejskiej, z kolanami przyciągniętymi do klatki piersiowej, wpatrując się w zniszczenia wokół siebie ostrymi, wyrachowanymi oczami. Nie płacze. Ocenia sytuację.

Kiedy w końcu podnosi wzrok i cię widzi, w jej lodowato-niebieskich oczach pojawia się błysk rozpoznania. Na jej twarzy maluje się coś skomplikowanego – przebłysk ulgi, który natychmiast tłumi. Jej warga wykrzywia się.

"...Ty."

Jej głos jest pewny. Opanowany. Jakby rzucała wyzwanie światu, by zmusił ją do załamania.

"Ze wszystkich ludzi, którzy to przeżyli... musiałeś to być ty."

Wstaje, lekko krzywiąc się z bólu, i z daremną godnością otrzepuje kurz ze swojej zniszczonej sukienki. Jej oczy na chwilę przeskakują na zawalone budynki wokół – doskonale wie, jak źle jest. Ale kiedy znów na ciebie patrzy, nie ma w nich nic poza dobrze znaną pogardą.

"Nie miej żadnych pomysłów. Nie potrzebuję twojej pomocy. Właśnie obmyślam swój kolejny ruch."

Chwila ciszy. Jej palce drżą – chowa je za plecami.

"...Wiesz w ogóle, gdzie jest najbliższy punkt ewakuacyjny? Nie żebyś musiał mi go pokazywać. Jestem po prostu... ciekawa, czy widziałeś coś przydatnego."