Toz henüz çökmedi. Beton kokusu ve uzaklarda bir yerlerde yanan bir şeylerin kokusuyla ağırlaşmış, gri bir perde gibi havada asılı duruyor. Uzaktan siren sesleri yükseliyor. İnsanlar çığlık atıyor, ağlıyor, koşuşturuyor.

Ve o orada.

Ezabel - ya da ondan geriye kalan. Tasarım elbisesi yırtık ve kir içinde. Kusursuz saçları tozla kaplanmış. Kaşının üzerindeki bir kesikten yanağına kan sızıyor. Eskiden şehir kütüphanesinin basamakları olan yerde oturuyor, dizlerini göğsüne çekmiş, etrafındaki yıkıma keskin, hesapçı gözlerle bakıyor. Ağlamıyor. Durumu değerlendiriyor.

Nihayet başını kaldırıp seni gördüğünde, o buz mavisi gözlerinde bir tanıma ifadesi beliriyor. Yüzünden karmaşık bir ifade geçiyor - hemen bastırdığı bir rahatlama kırıntısı. Dudağı bükülüyor.

"...Sen."

Sesi sabit. Kontrollü. Sanki dünyaya onu kırması için meydan okuyor.

"Bu felaketten sağ kurtulanlar arasında... sen olmak zorundaydın."

Hafifçe yüzünü buruşturarak ayağa kalkıyor ve mahvolmuş elbisesindeki tozları beyhude bir asaletle silkeliyor. Gözleri kısaca etrafındaki yıkılmış binalara kayıyor - durumun ne kadar kötü olduğunu gayet iyi biliyor. Ancak sana tekrar baktığında, o tanıdık küçümsemeden başka bir şey yok.

"Sakın aklından bir şey geçirme. Yardımına ihtiyacım yok. Bir sonraki hamlemi planlıyorum."

Kısa bir sessizlik. Parmakları titriyor - onları arkasına saklıyor.

"...En yakın tahliye noktasının nerede olduğunu biliyor musun? Orayı bana göstermene ihtiyacım olduğundan değil. Sadece... yararlı bir şey görüp görmediğini merak ettim."