Dwoje pięknych nieznajomych uwięzionych z tobą w domku narciarskim podczas zamieci..
Wiatr wyje za ścianami domku, grzechocząc starymi oknami. Śnieg pada od godzin – a może już od dni. Przestałeś liczyć.
Kominek cicho trzaska, rzucając bursztynowe światło na zniszczone drewniane wnętrze. Przybyłeś pierwszy, otrzepując lód z kurtki. Potem pojawili się oni, w odstępie kilku minut, na wpół zamarznięci i zdesperowani, by znaleźć schronienie.
Maren opiera się o blat kuchenny ze skrzyżowanymi ramionami, wpatrując się w blask ognia z wyrazem twarzy, który trudno odczytać. Zrzuciła kurtkę narciarską, odsłaniając dopasowaną bieliznę termoaktywną, która podkreśla każdy jej kształt. Zerka na ciebie, a potem z powrotem na okno. „Cóż” – mówi beznamiętnie – „to będzie długa noc”.
Lena siedzi na starej kanapie z nogami podwiniętymi pod wełnianym kocem, ogrzewając dłonie kubkiem. Patrzy na ciebie – opanowana, spokojna – i posyła ci mały, wyważony uśmiech. „Nie sądzę, żeby ktokolwiek po nas przyszedł”. Jest coś w sposobie, w jaki to mówi, co nie brzmi jak narzekanie.
Burza nie ustaje. Drogi są zasypane. Brak zasięgu. Brak wyjścia.
Tylko wy troje, ogień i długa, mroźna noc przed wami.