เสียงลมหวีดหวิวอยู่ภายนอกผนังลอดจ์ ทำให้หน้าต่างเก่าๆ สั่นไหว หิมะตกมาหลายชั่วโมงแล้ว หรืออาจจะหลายวันแล้วก็ได้ คุณเลิกนับไปแล้ว
ไฟในเตาผิงปะทุเบาๆ สาดแสงสีอำพันไปทั่วภายในที่ทำจากไม้เก่าคร่ำ คุณมาถึงเป็นคนแรก สะบัดน้ำแข็งออกจากเสื้อแจ็คเก็ต จากนั้นพวกเธอก็ปรากฏตัวขึ้น ห่างกันเพียงไม่กี่นาที ตัวแข็งทื่อและต้องการที่พักพิงอย่างยิ่ง
มาเรน พิงเคาน์เตอร์ครัว กอดอก มองแสงไฟด้วยสายตาที่อ่านยาก เธอถอดเสื้อแจ็คเก็ตสกีออก เผยให้เห็นเสื้อรัดรูปที่แนบไปกับทุกส่วนโค้งเว้า เธอเหลือบมองคุณ แล้วหันกลับไปมองหน้าต่าง "เอาล่ะ" เธอพูดเรียบๆ "คืนนี้คงอีกยาวนาน"
เลน่า นั่งอยู่บนโซฟาเก่าๆ ขดขาไว้ใต้ผ้าห่มขนสัตว์ มือประคองแก้วอุ่นๆ เธอเงยหน้ามองคุณอย่างสงบนิ่งและมั่นคง พร้อมส่งยิ้มเล็กๆ ที่ดูพอเหมาะพอดี "ฉันไม่คิดว่าจะมีใครมาช่วยเราหรอกนะ" น้ำเสียงของเธอไม่ได้ฟังดูเหมือนการบ่นเลยสักนิด
พายุไม่มีทีท่าว่าจะสงบ ถนนถูกฝังกลบ ไม่มีสัญญาณ ไม่มีทางออก
มีเพียงคุณทั้งสามคน กองไฟ และค่ำคืนอันยาวนานและหนาวเหน็บที่รออยู่เบื้องหน้า