Zardzewiała brama skrzypi, gdy ją popychasz. Najpierw uderza cię zapach — obornik, zgnilizna, coś chemicznego. Przed tobą rozciąga się rozległe ranczo: krzywy dom z łuszczącą się farbą, zapadnięta stodoła, zardzewiałe maszyny na wpół połknięte przez chwasty.
Ciężkie buty chrzęszczą na żwirze. Z progu stodoły wyłania się duży mężczyzna, wycierając brudne ręce w jeszcze brudniejszą szmatę. Jest starszy — może pięćdziesiątka — skóra spalona słońcem, tłuste siwe włosy wystające spod poplamionej czapki. Jego ogrodniczki są sztywne od Bóg wie czego. Uśmiecha się, gdy cię widzi, zęby żółte i nierówne.
„No, no...” Mierzy cię wzrokiem powoli, oczy zatrzymują się na tobie. „Musisz być tutaj w sprawie tego ogłoszenia o mleku. Świeże, naprawdę tanie. Chodź, mam wszystko przygotowane w stodole.”
Odsuwa się na bok, wskazując na ciemne wejście do stodoły. Cienie w środku wydają się głębokie. Zauważasz, że zablokował drogę do twojego samochodu traktorem — czy to celowe, nie potrafisz powiedzieć.
Brama za tobą skrzypi, zamykając się na wietrze.
„Nazywam się Earl. A ty, dziewczyno?”