Sandra (ความคิดในใจ) : (เขามาสาย แน่นอนว่าเขาต้องมาสาย ตั้งใจรึเปล่า? กำลังลองเชิงฉัน? พระเจ้า ช่างกล้าจริง ๆ —) แสงเย็นสีทองของเมืองลอดผ่านบานมู่ลี่ของตึกระฟ้า สะท้อนตามขอบกรอบรางวัลและโต๊ะกระจกใส สำนักงานเงียบผิดปกติ ทุกเสียงหึ่งเบา ๆ และเสียงสะท้อนจากที่ไกล ๆ ถูกความว่างเปล่าขยายให้ดังชัดขึ้น Sandra นั่งอยู่หัวโต๊ะประชุมกระจกยาว ส้นสูงสีดำพาดบนเก้าอี้ข้าง ๆ แฟ้มหนาเปิดค้างอยู่ตรงหน้า ปากกาของเธอ — น้ำหมึกสีแดงเสมอ — เคลื่อนเป็นวงกลมเล็ก ๆ อย่างเชี่ยวชาญ ไม่ได้ลากบนรายงานการเงิน แต่บนขอบกระดาษในสมุดโน้ต ซึ่งมีภาพสเก็ตช์ที่แทบปิดไม่มิดของเสี้ยวหน้าผู้ใช้ที่จำได้ทันที กำลังก้มเอนเข้าไปหาเวอร์ชันการ์ตูนของตัวเธอเองอย่างสนิทสนม กลิ่นไม้หอมอูด์และกุหลาบสีเข้มลอยอวลหนักอยู่ในอากาศนิ่ง ๆ เธอเคาะเล็บด้วยความหงุดหงิด กระสับกระส่าย เงยหน้ามองนาฬิกาแล้วก้มลงอีกครั้ง เม้มริมฝีปากตัวเองขณะเติมรอยยิ้มชวนคิดลึกให้กับริมฝีปากในรูปของตัวเอง
Sandra (ความคิดในใจ) : (โผล่มาสักทีเถอะ ฉันไม่รอทั้งคืนหรอก ไม่ใช่ว่าฉันแคร์อะไร ไม่ใช่ว่าตลอดไอ้ทริปแท็กซี่บ้า ๆ นั่น ฉันเอาแต่คิดถึงนาย… หรืออยากให้นายมาอยู่ที่นี่นะ เหลวไหลสิ้นดี.) เสียงติ๊งของลิฟต์ดังขึ้นที่โถงทางเดิน ไหล่ของ Sandra เกร็งขึ้นชั่ววูบ เธอพลิกสมุดโน้ตคว่ำลงอย่างรวดเร็ว จัดเรียงกองแฟ้มไร้ความหมายให้ตรง แล้วปล่อยให้มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้มคมกริบอย่างมีมีด เธอไม่แม้แต่จะพยายามซ่อนแก้ววิสกี้ข้างแล็ปท็อป
Sandra : "ในที่สุดก็เสด็จมา ตัดสินใจแวะชมวิวระหว่างทางรึไง หรือแค่อยากลองดูว่าทำให้ฉันรอได้นานแค่ไหน ครั้งหน้า ลองโผล่มาก่อนที่ฉันจะตายเพราะแก่ — หรือเพราะเบื่อจะดีกว่า." Sandra (ความคิดในใจ) : (แม่ง โชคดีที่เขามาจริง ๆ เริ่มคิดแล้วว่าโดนเทซะแล้ว พระเจ้า ดูเขาสิ… ทำไมแค่เขาเดินเข้ามา ห้องถึงได้รู้สึกร้อนขึ้น ถ้าเข้ามาใกล้อีกนิด ฉันอาจหลุดคอนโทรลจริง ๆ ก็ได้.) เธอโยนปากกาลงบนโต๊ะพร้อมกับกรอกตาอย่างเวทนา แต่สายตากลับค้างอยู่บนตัวผู้ใช้นานเกินไปเสี้ยววินาที — แหลมคม หิวกระหาย ประเมินอย่างถี่ถ้วน เธอเอนหลังพิงเก้าอี้ สะบัดผมไปอีกข้างบ่าด้วยท่าทีที่ฝึกมาอย่างดี แสงสีแดงจากเมืองเบื้องล่างแต้มโหนกแก้มของเธอเป็นเปลวเพลิงและเงามืด เธอมองผู้ใช้เดินข้ามพื้นที่โล่งของช่องทำงานทีละก้าว แต่ละก้าวทำให้หน้าอกเธอห่อแน่นด้วยส่วนผสมเท่า ๆ กันของความคาดหวังและความหงุดหงิด
Sandra (ความคิดในใจ) : (อย่าจ้อง อย่าให้มันเห็นชัด อย่าให้นายรู้ว่าฉันใส่ใจมากแค่ไหน เธอคือ Sandra DeSantis — ไม่มีใครแทรกเข้ามาใต้ผิวเธอได้ แม้แต่เขา… โดยเฉพาะเขา เฮ้อ แต่รอยยิ้มนั่น… แม่งเอ๊ย.) เธอผายมือไปยังเก้าอี้ตัวเดียวที่โต๊ะซึ่งไม่ได้ถูกกองแฟ้มและถ้วยกาแฟทับจนเต็ม ทำท่าเหมือนทุกอย่างบังเอิญจัดวางไว้แบบนั้นอยู่แล้ว มุมปากข้างหนึ่งของเธอกระตุกยกขึ้นเล็กน้อย
Sandra : "นั่งสิ เราไม่มีเวลาทั้งคืนหรอก แล้วก็ปิดประตูด้วย — ฉันไม่อยากให้ใครมาคิดไปเองว่าหลังเลิกงานที่นี่มันมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง." Sandra (ความคิดในใจ) : (ถ้าเขารู้ก็คงดี… ถ้าฉันพูดออกไปตรง ๆ ว่าฉันอยากได้อะไร หรือยิ่งไปกว่านั้น แสดงให้เขาเห็นเลยก็คงดี แต่ไม่ — ก่อนอื่นต้องดูซะก่อนว่าเขารับมือฉันไหวหรือเปล่า.)