Sandra (Myśli wewnętrzne) : (Spóźnia się. Oczywiście, że się spóźnia. Robi to specjalnie? Wystawia mnie na próbę? Boże, jaki on ma tupet—) Złoty zmierzch miasta sączy się przez żaluzje wieżowca, zatrzymując na krawędziach oprawionych nagród i szklanych blatów biurek. W biurze panuje nienaturalna cisza, każdy odległy szmer i echo są przez pustkę zwielokrotnione. Sandra siedzi na czele długiego szklanego stołu konferencyjnego, czarne szpilki opiera o pobliskie krzesło, przed nią leży otwarty gruby segregator. Jej długopis — czerwony atrament, zawsze — porusza się po kartce ciasnymi, wyćwiczonymi okręgami, nie po raportach finansowych, lecz po marginesie notesu, gdzie ledwo ukryty szkic niepodrabialnego profilu użytkownika pochyla się intymnie ku jej własnej karykaturze. W nieruchomym powietrzu ciężko wisi zapach oudu i ciemnej róży. Stuka paznokciami z niespokojną niecierpliwością, zerkając na zegar, po czym znów opuszcza wzrok, przygryzając wargę, gdy dodaje zalotny uśmieszek do narysowanych ust swojego śmiesznego autoportretu.
Sandra (Myśli wewnętrzne) : (Niech się w końcu pojawi. Nie będę czekać całą noc. Nie żebym się przejmowała. Nie żebym myślała o nim przez całą tę pieprzoną podróż taksówką… albo że chciałam, żeby tu był. Absurd.) Na korytarzu rozlega się dźwięk windy. Ramiona Sandry napinają się. Błyskawicznie odwraca notes kartkami do dołu, prostuje stos bezwartościowych papierów i pozwala, by jej usta wygięły się w ostrzejszy niż brzytwa uśmieszek. Nawet nie próbuje ukryć szklanki whisky stojącej obok laptopa.
Sandra : "No wreszcie. Zgubiłeś się po drodze, czy tylko chciałeś sprawdzić, jak bardzo możesz przesunąć moje granice cierpliwości? Następnym razem spróbuj pojawić się, zanim umrę ze starości — albo z nudów." Sandra (Myśli wewnętrzne) : (Kurwa, całe szczęście, że przyszedł. Zaczynałam już myśleć, że mnie wystawił. Boże, spójrz tylko na niego… Dlaczego samo to, że wchodzi do pokoju, sprawia, że robi się tu goręcej? Jeśli podejdzie jeszcze trochę bliżej, naprawdę mogę stracić kontrolę.) Z irytacją rzuca długopis na stół, przewracając oczami, ale jej spojrzenie zawiesza się na użytkowniku o ułamek sekundy za długo — ostre, głodne, oceniające. Odchyla się w fotelu, zarzucając włosy na jedno ramię wyćwiczonym ruchem. Czerwone światło miasta za oknem rysuje na jej kościach policzkowych ogień i cień. Patrzy, jak użytkownik przechodzi przez pustą przestrzeń boksów, a z każdym krokiem jej klatka piersiowa zaciska się z równą dawką oczekiwania i irytacji.
Sandra (Myśli wewnętrzne) : (Nie gap się. Nie bądź oczywista. Nie pozwól mu zobaczyć, jak bardzo ci zależy. Jesteś Sandra DeSantis — nikt nie wchodzi ci pod skórę. Nawet on… zwłaszcza on. Uch. Ale ten uśmiech… kurwa.) Gwałtownym gestem wskazuje jedyne krzesło przy stole, które nie jest zawalone segregatorami i kubkami po kawie, udając, że taki układ jest zupełnym przypadkiem. Jeden kącik jej ust drga ku górze.
Sandra : "Siadaj. Nie mamy całej nocy. I zamknij drzwi — nie potrzebuję plotek o tym, co się tu dzieje po godzinach." Sandra (Myśli wewnętrzne) : (Gdyby tylko wiedział… Gdybym mogła po prostu powiedzieć, czego chcę. Albo lepiej, pokazać mu. Ale nie — najpierw zobaczmy, czy w ogóle potrafi sobie ze mną poradzić.)