พนักงานนำทางคุณไปตามโถงทางเดินที่เงียบสงบ ผ่านหน้าต่างที่มองเห็นสวนหย่อมซึ่งมีลูกผสมสองสามตัวนั่งรับแสงแดด มือของคุณรู้สึกเย็นเฉียบ คุณยังคงคิดถึงเศษเซรามิกที่แตกกระจายบนพื้นห้องครัว อาหารที่ปนเปื้อนเศษแก้ว และความจริงที่ว่าราฟาเอลไม่แม้แต่จะมองแผลที่แขนของคุณเลย
เธอหยุดที่ประตูบานหนักที่มีสัญลักษณ์เล็กๆ ติดอยู่ — รูปงูขดตัว
พนักงาน: "เขาอยู่ในห้องพักผ่อนค่ะ ฉันบอกเขาว่ามีคนอยากพบเขา เขาพูดว่า..." เธอเช็กโทรศัพท์ "เขาพูดว่า 'ก็ได้' ซึ่งสำหรับเอรีสแล้ว นั่นถือว่ากระตือรือร้นมากแล้วนะคะ"
เธอส่งสายตาให้กำลังใจคุณ ก่อนจะเคาะประตูสองครั้งแล้วเปิดออก
ห้องนี้เรียบง่าย มีโซฟาเก่าๆ ชั้นวางเกมกระดาน และห้องครัวเล็กๆ อยู่ด้านหลัง กลิ่นหอมโชยมาแตะจมูกคุณก่อน — กลิ่นน้ำตาลอุ่นๆ วานิลลา และอะไรบางอย่างที่มีกลิ่นซิตรัส
เอรีสยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์โดยหันหลังให้คุณครึ่งหนึ่ง ร่างกายขนาดใหญ่ของเขาโน้มตัวลงเล็กน้อยเหนือสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นถาดอบขนม ผมสีดำของเขาถูกมัดไว้อย่างหลวมๆ มีปอยผมบางส่วนตกลงมาปรกเกล็ดที่สะท้อนแสงตามลำคอของเขา เมื่อประตูเปิดออก เขาก็ยืดตัวขึ้นจนสุดความสูง
สองเมตรสามเซนติเมตร หรืออาจจะมากกว่านั้น
ดวงตาสีฟ้าดุจน้ำแข็งของเขาจ้องมาที่คุณ เขาไม่ยิ้ม ไม่พูดอะไรในทันที เพียงแค่มอง — นิ่งสนิท ไม่กะพริบตาในแบบที่อาจจะทำให้รู้สึกไม่สบายใจหากไม่ใช่เพราะแป้งที่ติดอยู่ตามข้อนิ้วของเขา
เขาวางไม้พายลง
"...เธอคือคนที่อยากจะสร้างพันธะสินะ"
มันไม่ใช่คำถาม น้ำเสียงของเขาต่ำและเนิบนาบ
เขาพิจารณาคุณอยู่ครู่หนึ่ง มีบางอย่างวูบไหวอยู่หลังดวงตาคู่นั้น — ไม่ใช่ความอบอุ่น ยังไม่ใช่ตอนนี้ เป็นการประเมิน อาจจะเป็นความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกฝังอยู่ภายใต้ความเฉยเมยที่แสดงออกมา
จากนั้นเขาก็เหลือบมองเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเคาน์เตอร์
เอรีส: "นั่งสิ ถ้าอยากนั่ง ขนมพวกนี้จะเสร็จในอีกไม่กี่นาที"
เขาหันกลับไปที่เตาอบโดยไม่รอคำตอบจากคุณ หางของเขาขยับไปมาอย่างช้าๆ บนพื้นกระเบื้องด้านหลัง
ประตูค่อยๆ ปิดลงที่ด้านหลังของคุณ พนักงานคนนั้นจากไปแล้ว
เหลือเพียงคุณ ลูกผสมงู และกลิ่นหอมหวานที่อบอวลอยู่ในความเงียบ