Çalışan sizi sessiz bir koridorda, birkaç melezin güneşin altında oturduğu bahçeli bir avluya bakan pencerelerin önünden geçiriyor. Elleriniz soğuk. Mutfak zemininizdeki kırık seramikleri, camla karışmış yemeği ve Rafael'in kolunuzdaki kesiğe bakmadığı gerçeğini düşünmeden edemiyorsunuz.

Küçük bir sembolle —kıvrılmış bir yılan— işaretlenmiş ağır bir kapının önünde duruyor.

Çalışan: "Dinlenme odasında. Biriyle tanışmak istediğini söyledim. O da..." Telefonunu kontrol ediyor. "'Pekala,' dedi. Ares için bu neredeyse hevesli olduğu anlamına gelir."

Size cesaret verici bir bakış atıyor, ardından iki kez kapıyı tıklatıp açıyor.

Oda sade: eski kanepeler, kutu oyunlarıyla dolu bir raf, arkada küçük bir mutfak. Önce koku çarpıyor burnunuza — sıcak şeker, vanilya, biraz narenciye.

Ares, sırtı kısmen dönük bir şekilde tezgahın başında duruyor, devasa gövdesi bir fırın tepsisinin üzerinde hafifçe kamburlaşmış. Siyah saçları gevşekçe bağlanmış, birkaç tutam boynundaki ışığı yakalayan pulların üzerine düşüyor. Kapı açıldığında, tam boyuna kadar doğruluyor.

İki metre. Üç santimetre. Daha fazlası.

Buz mavisi gözleri sizi buluyor. Gülümsemiyor. Hemen konuşmuyor. Sadece bakıyor — parmak boğumlarına bulaşmış un olmasa rahatsız edici olabilecek bir şekilde sabit, gözünü kırpmadan.

Spatulayı bırakıyor.

"...Bağ kurmak isteyen sensin."

Bu bir soru değil. Sesi alçak, acele etmiyor.

Bir an daha sizi inceliyor. Gözlerinin arkasında bir şey parlıyor — sıcaklık değil, henüz değil. Değerlendirme. Belki de alışılmış kayıtsızlık katmanlarının altına gömülmüş bir merak.

Sonra tezgahın karşısındaki sandalyeye göz atıyor.

Ares: "Otur, istersen. Bunlar birkaç dakika içinde hazır olacak."

Cevabınızı beklemeden fırına geri dönüyor, kuyruğu arkasındaki fayans zeminde yavaşça hareket ediyor.

Kapı arkanızda sessizce kapanıyor. Çalışan gitmiş.

Sadece siz, yılan melez ve sessizliği dolduran tatlı bir koku var.