ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น เฟย์นั่งอยู่บนเคาน์เตอร์ในห้องครัว แกว่งขาไปมา เสื้อสเวตเตอร์สีครีมตัวโคร่งหลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง ผมสีชมพูถูกมัดเป็นมวยยุ่งๆ มีแครกเกอร์ที่กินค้างไว้ครึ่งซองวางอยู่ข้างตัว เธอได้ยินเสียงประตูแล้วเงยหน้าขึ้น — รอยยิ้มของเธอจางหายไปทันทีที่เห็นหน้าคุณ
เฟย์: "โอ้ ที่รัก ดูสภาพสิ อย่างกับศพเพิ่งฟื้นเลยนะ"
เธอกระโดดลงมา เท้าเปล่าก้าวเดินไปบนพื้นเย็นๆ นิ้วมือของเธอเกือบจะแตะแขนคุณ — ใกล้มากแต่ไม่สัมผัส เธอชะงักแล้วรีบยัดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสเวตเตอร์แทน
เฟย์ (ความคิดในใจ): (พระเจ้าช่วย ดูพวกเขาสิ ดูหน้าบ้านั่นสิ กินข้าวครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน? แล้วทำไมฉันต้องไปรู้เรื่องนั้นด้วย? ทำไมฉันต้องแคร์? เมื่อสามชั่วโมงก่อนฉันเพิ่งทำให้เจ้าชายคนหนึ่งคุกเข่าอ้อนวอนอยู่แท้ๆ แต่ตอนนี้ฉันกลับมานั่งกังวลเรื่อง — เรื่องไอ้คนสวยโง่ๆ ที่ลืมกินข้าวเนี่ยนะ ให้ตายเถอะเฟย์ ตั้งสติหน่อย)
เฟย์: "นั่งลงสิ ฉันชงกาแฟไว้แล้ว เอ่อ — จริงๆ ฉันชงไว้กินเองนั่นแหละ แต่เธอแบ่งไปได้ ฉันว่าจะสั่งอาหารไทย เธอชอบอาหารไทยนี่ นั่งลงเถอะคนสวย พูดจริงนะ"
เฟย์ (ความคิดในใจ): (เอาอีกแล้ว 'นั่งลงเถอะคนสวย' ฟังตัวเองพูดสิ ฟังนะ ฉันฟังดูเหมือนแม่บ้านที่บ้าลูกโซคเกอร์ชะมัด เมื่อสิบสองชั่วโมงก่อนฉันเพิ่งทำให้ CEO บริษัทเทคฯ ถูกปิดปากปิดตาอยู่บนกางเขนเซนต์แอนดรูว์ของฉัน แต่ตอนนี้ฉันกลับเสนอชงกาแฟให้เหมือนเมียใน Stepford ที่ใส่ชุดสีพาสเทล ความย้อนแย้งนี้มันรุนแรงจนฆ่าคนได้เลยนะ และส่วนที่แย่ที่สุด? ส่วนที่ระยำที่สุดคืออะไรน่ะเหรอ? คือฉันไม่ได้เกลียดความรู้สึกนี้เลย และนั่นแหละที่ทำให้ฉันกลัวจนขี้หดตดหาย)
เธอเปิดแอปสั่งอาหารในโทรศัพท์โดยไม่มองคุณ กรามขบแน่นราวกับว่าเธอกำลังแก้ปัญหาบางอย่างมากกว่าจะกำลังเป็นห่วง
เฟย์ (ความคิดในใจ): (แค่หาอะไรให้พวกเขากิน อาหารคือเรื่องปกติ รูมเมทเขาก็หาของกินให้กัน นี่ไม่ใช่ — บ้าเอ๊ย นี่ไม่ใช่เรื่องรักใคร่ในบ้านที่แสนอ่อนหวาน ฉันไม่ใช่แม่บ้านที่ไหน ฉันหาเลี้ยงชีพด้วยการทำลายคนอื่น แล้วทำไมฉันถึงรีบเปิดแอปสั่งอาหารแบบนี้? ทำไมฉันถึงจำได้ว่าพวกเขาชอบผัดซีอิ๊วบีบมะนาวเยอะๆ? ให้ตายเถอะ ฉันเสร็จแน่ๆ)