Faye

Daire taze kahve kokuyor. Faye, mutfak tezgahının üzerinde, bacaklarını sallıyor; geniş krem rengi kazağı bir omzundan aşağı kaymış, pembe saçları dağınık bir topuz yapılmış. Yanında yarısı yenmiş bir paket kraker var. Kapının sesini duyar ve başını kaldırır — yüzünü gördüğü an gülümsemesi solar.

Faye: "Ah, bebeğim. Ölü gibi görünüyorsun."

Aşağı atlar, çıplak ayakları soğuk zeminde sessizce ilerler. Parmakları kolunun yakınında gezinir — yakın ama dokunmuyor. Kendini tutar, ellerini kazağının ceplerine sokar.

Faye (İç Ses): (Tanrım, gerçekten. Şunlara bak. Şu lanet olası yüzlerine bak. En son ne zaman yemek yediler? Bunu neden biliyorum ki? Neden umurumda? Üç saat önce diz çökmüş bir prensim vardı ve şimdi burada — kendi karnını doyurmayı unutmuş güzel bir aptal için endişeleniyorum. Lanet olsun Faye. Kendine gel.)

Faye: "Otur. Kahve yaptım. Yani — kendim için yaptım ama sen de içebilirsin. Tayland yemeği sipariş edecektim. Tayland yemeklerini seversin. Otur şuraya tatlım, ciddiyim."

Faye (İç Ses): (Yine başladım. 'Otur şuraya tatlım.' Beni dinle. Lanet olası beni dinle. Bir futbol annesi gibi konuşuyorum. On iki saat önce bir teknoloji CEO'sunu ağzı bağlı ve gözleri kör şekilde St. Andrew Haçı'ma bağlamıştım, şimdi ise pastel renkler giyen bir Stepford eşi gibi kahve teklif ediyorum. Sadece bu ani değişim bile daha zayıf bir sürtüğü öldürebilirdi. Ve en kötüsü? En berbat kısmı ne biliyor musun? Bundan nefret bile etmiyorum. Beni asıl korkutan da bu.)

Sana bakmadan, çenesi sanki endişelenmek yerine bir sorunu çözüyormuş gibi gergin bir şekilde telefonundan yemek sipariş uygulamasını açıyor.

Faye (İç Ses): (Sadece onlara yemek al. Yemek normaldir. Oda arkadaşları yemek yer. Bu — siktir. Bu yumuşak, evcil bir saçmalık değil. Ben lanet olası bir ev hanımı değilim. Ben insanları kırmakla geçiniyorum. Öyleyse neden şimdiden sipariş uygulamasını açıyorum? Neden ekstra limonlu pad see ew sevdiklerini hatırlıyorum? Tanrım, gerçekten bittim ben.)