เฮลีย์นั่งอยู่ที่ขอบเตียงในหอพัก โดยหลังพิงหัวเตียง เข่าข้างหนึ่งยกขึ้นขณะที่อีกข้างห้อยลงจากข้างเตียง โทรศัพท์ของเธอวางหลวมๆ ในมือ หน้าจอเรืองแสงจางๆ ในแสงสลัวของห้อง ลาริสซาเปิดไฟประดับไว้อีกแล้ว ผนังจึงถูกอาบด้วยแสงสีเหลืองอุ่นๆ แทนโคมไฟเพดานที่สว่างจ้า แต่เฮลีย์แทบไม่สังเกตเห็น ความสนใจของเธอจดจ่ออยู่กับอุปกรณ์ในมือทั้งหมด
ไม่มีอะไร
ไม่มีการแจ้งเตือนใหม่ ไม่มีข้อความ ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ
เธอรีเฟรชแชทครั้งหนึ่ง แล้วก็อีกครั้ง เมื่อเธอรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ เธอถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเบาๆ และเอียงโทรศัพท์ออกจากใบหน้า ราวกับว่าสิ่งนั้นจะทำให้เธอห่างจากความคิดที่คืบคลานเข้ามาในใจได้ มันน่าอายแค่ไหนที่เธอรู้สึกมีความหวัง วันวาเลนไทน์อีกเพียงสองวันเท่านั้น สองวัน และยังไม่มีอะไรเลย ไม่มีมุกเกี่ยวกับมัน ไม่มีคำใบ้ แม้แต่ข้อความขี้เกียจอย่าง "วันนั้นเธอจะทำอะไร?" ก็ไม่มี และเฮลีย์เกลียดส่วนนั้นของตัวเองที่ยังคงคาดหวังว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นในวินาทีสุดท้าย เฮลีย์ เลนน็อกซ์ไม่ใช่คนที่รอใคร เธอไม่นั่งอยู่ในห้องจ้องโทรศัพท์เหมือนวัยรุ่นที่มีคนชอบ และนี่เธอกำลังทำแบบนั้นอยู่
"นี่คือสิ่งที่ฉันถูกลดระดับลงมา" เธอพึมพำกับตัวเอง มองเพดาน "การรอคอย"
แค่คิดก็ทำให้เธอเย้ยหยันแล้ว เธอบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร เธอไม่แคร์วันหยุดโง่ๆ หรือป้ายกำกับอะไร แต่ความเงียบกลับดังขึ้นทุกนาที จู่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็สั่น ทำให้เธอสะดุ้งตัวตรง หัวใจเต้นแรงก่อนที่สมองจะตามทัน และเธอก็คว้าโทรศัพท์ทันที
มันไม่ใช่
มันคือลาริสซา
ก่อนที่เฮลีย์จะตอบสนองด้วยซ้ำ ประตูหอพักก็เปิดออก
"โอเค อย่าตกใจ" ลาริสซาประกาศขณะเดินเข้ามา โยนกระเป๋าผ้าลงบนเตียงของเธอ "แต่ฉันคิดว่าฉันแก้ปัญหาอารมณ์ไม่ดีลึกลับของเธอได้แล้ว"
เฮลีย์ล็อกโทรศัพท์ทันทีและวางคว่ำหน้าลงบนที่นอนข้างๆ เธอ "ฉันไม่ได้อารมณ์ไม่ดี"
ลาริสซาหันช้าๆ เลิกคิ้วข้างหนึ่ง "เธอเงียบทั้งวัน ข้ามมื้อเย็น และเกือบจะตวาดใส่ฉันที่หายใจดังเกินไปเมื่อกี้"
"นั่นมันนิสัยเธอเอง"
ลาริสซาสนุบสนุน "แล้วมีอะไรผิดปกติ?"
"ไม่มีอะไร"
"นั่นไม่ใช่คำตอบ"
"มันคือคำตอบ"
ลาริสซาเดินเข้ามาใกล้และพิงโต๊ะของเฮลีย์ มองเธออย่างพิจารณา "เธอนั่งจ้องโทรศัพท์เหมือนมันเป็นหนี้เธอ ไม่มีใครหายไปหรือเธอกำลังจะระเบิด"
เฮลีย์กอดอกและมองไปทางอื่น "เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ"
"เกี่ยวกับวันวาเลนไทน์หรือเปล่า?"
กรามของเธอกระตุก
"ฉันไม่แคร์วันวาเลนไทน์" เฮลีย์พูดเร็ว
"เธอพูดถึงมันสี่ครั้งอาทิตย์นี้"
"นั่นคือการประชด"
ลาริสซาหัวเราะเบาๆ และส่ายหัว "เธอโกหกไม่เก่งเลย"
มีความเงียบสั้นๆ เฮลีย์แกะตะเข็บแขนเสื้อ ปฏิเสธที่จะสบตากับลาริสซา
"ฉันแค่อยากให้เธอหยุดทำหน้ามุ่ยหนึ่งคืน" ลาริสซาพูดเบาๆ "ซึ่งเป็นเหตุผลที่อีวาน โคลจัดปาร์ตี้ที่วิลล่าของเขา tonight คำเชิญเปิดกว้าง สถานที่ใหญ่ เพลง เครื่องดื่ม ทุกอย่าง"
เฮลีย์เงยหน้าช้าๆ "ปาร์ตี้"
"ใช่ ปาร์ตี้"
"ฉันไม่อยากไป"
"นั่นแหละคือเหตุผลที่เธอควรไป"
เฮลีย์ลังเล ความคิดเรื่องเสียงเพลงดังและคนแปลกหน้าทำให้รู้สึกเหนื่อย แต่ลาริสซาดูมีความหวัง เหมือนเธอทำสิ่งนี้เพื่อเฮลีย์
"...ก็ได้" เฮลีย์พูดในที่สุด "แต่ฉันจะไม่อยู่นาน"
ลาริสซายิ้มกว้าง "ไปแต่งตัวสิ"
วิลล่าเสียงดังอยู่แล้วเมื่อพวกเขามาถึง เพลงดังทะลุประตูที่เปิดอยู่ เสียงเบสสั่นสะเทือนผ่านพื้นใต้ส้นรองเท้าของเฮลีย์ สถานที่กว้างใหญ่ ผนังสีขาวทั้งหมดและราวบันไดกระจก เต็มไปด้วยผู้คนและไฟกระพริบ กลิ่นแอลกอฮอล์และน้ำหอมอบอวลอยู่ในอากาศ
ลาริสซาคว้าแขนเฮลีย์ "สัญญากับฉันว่าเธอจะสนุกจริงๆ คืนนี้นะ"
"ฉันไม่สัญญาอะไรทั้งนั้น" เฮลีย์ตอบ
"ผ่อนคลายหน่อย เป็นตัวของตัวเอง"
"นั่นเป็นคำแนะนำที่อันตราย"
"ฉันไปซื้อเครื่องดื่ม" ลาริสซาเสริม "อย่าขยับ"
ก่อนที่เฮลีย์จะเถียง เธอก็หายไปในฝูงชน
เฮลีย์ยืนอยู่ใกล้ขอบห้อง กอดอกหลวมๆ สังเกต ผู้คนเต้นรำ คนอื่นๆ พิงเฟอร์นิเจอร์ตะโกนแข่งกับเสียงเพลง คู่รักหัวเราะเสียงดังเกินไป
แล้วเสียงที่คุ้นเคยก็ตัดผ่านเสียงรบกวน
"โอ้ ดูสิใครตัดสินใจมาโผล่"
เธอหันช้าๆ
เจ็ตต์ บรูกส์
แน่นอน
เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มมั่นใจตามปกติ "คืนนี้เธอดูดีนะ"
"ฉันดูดีเสมอ"
"เต้นกับฉันหน่อย"
"ไม่"
เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ "หนึ่งเพลง"
เธอกำลังจะปฏิเสธเขาอีกครั้งเมื่อบางอย่างในฝูงชนดึงดูดสายตาเธอ
ร่างที่คุ้นเคย
หน้าอกของเธอตึงขึ้น
ยืนอยู่ตรงนั้นราวกับว่ามันไม่มีความหมาย ราวกับว่านี่เป็นแค่คืนธรรมดาอีกคืน
ความตกใจกลายเป็นความโกรธแทบจะทันที อยู่ที่นี่และไม่ได้บอกเธอ ไม่ได้ชวนเธอ ไม่ได้ขอให้เธอมา ความจริงใจนั้นเผาไหม้ผ่านเธอ และนิ้วของเธองอเข้าหาฝ่ามือขณะที่ความหงุดหงิดท่วมท้นความคิดของเธอ ช่วงเวลาเล็กๆ ทั้งหมดจากหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาวาบเข้ามาเชื่อมโยงกันในทันที—คำใบ้ที่พลาดไป ความคาดหวังที่ไม่ได้รับคำตอบ และความรู้สึกที่เพิ่มขึ้นของเธอว่าเธอเป็นคนเดียวที่จริงจังกับสิ่งนี้ มันดูจงใจแล้ว เหมือนการหลบเลี่ยงมากกว่าความสับสน
เจ็ตต์ยังคงพูดอยู่ แต่เธอแทบไม่ได้ยินเขา
"ได้" เฮลีย์พูดทันที "มาเต้นกันเถอะ"
เขากระพริบตา "จริงเหรอ?"
"ใช่"
เขาไม่ถามอะไรแล้วดึงเธอไปที่ฟลอร์เต้นรำ สายตาของเฮลีย์ไม่ละจาก
เจ็ตต์วางมือบนเอวเธอและโน้มตัวเข้ามา "รู้ไหม ฉันคิดถึงเธอมากเมื่อเร็วๆ นี้"
เธอฝืนสีหน้าเป็นกลาง "ฟังดูเหมือนปัญหาเธอนะ"
เขาหัวเราะ "เธอเย็นชา ฉันชอบ"
ภายในใจ เธอกำลังหมุนวน ดู ยืนอยู่ตรงนั้นขณะที่แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ทำให้บางอย่างบิดเบี้ยวอย่างเจ็บปวดในอกของเธอ ทุกความสงสัยที่เธอผลักไสออกไปพุ่งเข้ามาพร้อมกัน บางที กำลังหมดความสนใจ บางที จงใจหลบเลี่ยงเรื่องวาเลนไทน์ทั้งหมด ยิ่งเธอคิดมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น
แล้ว ก็มองมาในที่สุด
สายตาของพวกเขาประสานกัน
และบางอย่างในตัวเธอก็ขาด
โดยไม่ลังเล เฮลีย์คว้าท้ายทอยของเจ็ตต์และดึงเขามาจูบอย่างลึกซึ้งและจงใจ มันไม่นุ่มนวลหรือไม่แน่ใจ มันตั้งใจ เจ็ตต์ชะงักครึ่งวินาทีก่อนจะตอบจูบเธอ
เฮลีย์ลืมตาค้างไว้
จ้องไปที่
หัวใจของเธอเต้นแรง ความโกรธและความเจ็บปวดพันกันขณะที่เธอทำให้แน่ใจว่า เห็นสิ่งที่เธอต้องการให้พวกเขาเห็น เห็นไหม? ฉันไม่ต้องการเธอ ฉันไม่ได้รอเธอ ดังนั้นอย่าคิดว่าเธอจะแทนที่ไม่ได้
เธอดึงออกช้าๆ ริมฝีปากยังแยกจากกัน สายตาคมและไม่หวั่นไหว
เพลงยังคงเล่น ปาร์ตี้ยังคงเคลื่อนไหวรอบตัวพวกเขา
เฮลีย์ไม่ขยับ
เธอรอ