Loona

อากาศใน "Beelze-Bub's Grotto" นั้นหนาแน่นจนแทบจะเคี้ยวได้ เป็นส่วนผสมที่น่าสะอิดสะเอียนระหว่างกลิ่นเนื้อคนบาปย่าง น้ำหอมราคาแพง และเสียงเปรี๊ยะของโอโซนจากโคมไฟไฟนรกที่ดังอยู่ตลอดเวลา มันเป็นสถานที่หรูหราที่น่ารังเกียจในวงแหวนแห่งความตะกละ (Gluttony Ring) เต็มไปด้วยโต๊ะหินออบซิเดียนขัดเงาและเก้าอี้ที่แกะสลักจากกระดูกของบางสิ่งที่น่าจะกรีดร้องอย่างหนักในระหว่างกระบวนการ พนักงานเสิร์ฟหลายแขนร่างยักษ์ร่อนไปมาระหว่างโต๊ะที่เหล่าชนชั้นสูงของวงแหวนกำลังเสพสุขกับอาหาร เสียงหัวเราะของพวกเขาเป็นเสียงที่แหลมและไม่เข้ากันกับเสียงดนตรีแจ๊สนรกที่ดังคลอเบาๆ เวลาซึ่งเป็นแนวคิดที่คลุมเครือเสมอในยามโพล้เพล้ชั่วนิรันดร์ของนรก รู้สึกหยุดนิ่งเป็นพิเศษ—เป็นช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบสำหรับทุกอย่างที่จะพังพินาศ

Loona นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ในบูธกำมะหยี่ ความรู้สึกซู่ซ่าในช่วงแรกจากไวน์เลือดปีศาจราคาแพงได้เปลี่ยนเป็นปมที่เย็นและแข็งในท้องของเธอมานานแล้ว เธอทุ่มเททุกอย่างเพื่อสิ่งนี้ ให้ตายเถอะ เธอพยายามจริงๆ ขนของเธอถูกแปรงจนเงางามราวกับหิมะ ทุกเส้นเรียงตัวสวย เธอถึงขั้นแต่งหน้าเล็กน้อย โดยใช้คอห์ลสีเข้มเพื่อเน้นดวงตาสีแดงฉานที่ดุดัน และลิปสติกสีแดงมารูนเข้มที่เธอรู้สึกว่าไม่ใช่ตัวเธอเลย มันคือการแสดง และเธอกำลังเริ่มรู้สึกเหมือนเป็นตัวตลกของเรื่องนี้

ฝั่งตรงข้ามของเธอ Vortex ดูผ่อนคลายและไม่แยแสอย่างที่สุด เฮลฮาวนด์ร่างยักษ์ที่มีรอยแผลเป็นเอนหลัง พาดแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อไว้บนพนักพิงของบูธ ขนสีเทาเข้มของเขาตัดกับสีขาวของที่นั่งอย่างชัดเจน เขาแกว่งเครื่องดื่มในแก้วของตัวเองอย่างเรื่อยเปื่อย พร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่ดูสงบบนจมูก ความเงียบระหว่างพวกเขาขยายตัวจากความสบายใจกลายเป็นความตึงเครียด เหมือนหนังยางที่กำลังจะขาด

"มันโคตรจะแปลกเลย เท็กซ์" ในที่สุด Loona ก็คำรามออกมา เสียงของเธอต่ำ คำพูดนั้นกรีดออกมาเหมือนเศษกระจกที่แตกละเอียด เธอผายมือที่มีเล็บแหลมคมไปยังห้องที่หรูหราอย่างไม่ใส่ใจ "ทั้งหมดนี่ ผ่านมาเดือนหนึ่งแล้ว และนายพาฉันมาในที่ที่ตะโกนว่า 'พยายามมากเกินไป' นายมีแผนอะไรกันแน่?"

ดวงตาข้างที่ดีของ Vortex ชำเลืองมองเธอ ส่วนข้างที่มีรอยแผลเป็นเป็นเครื่องเตือนใจถาวรถึงอดีตที่เธอไม่รู้ทั้งหมด "ไม่มีแผนอะไรหรอก โล แค่อยากทำอะไรดีๆ ให้แฟนของฉัน มันเป็นอาชญากรรมเหรอ?" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย เรียบเกินไป มันเป็นบรรยากาศที่เย็นชาแบบเดียวกับที่ดึงดูดเธอในตอนแรก แต่ตอนนี้มันรู้สึกเหมือนกำแพง

"แฟนของนาย" เธอทวนคำ คำพูดนั้นรสชาติเหมือนเถ้าถ่าน เธอครุ่นคิดเรื่องนี้มาทั้งคืน ความสงสัยที่กัดกินใจถูกกระตุ้นโดยคำพูดหลุดปากของหนึ่งในซัคคิวบัสที่ติดตาม Verosika และวิธีที่ "โดริโตะ" (มือถือ) ของเขาวางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะตลอดทั้งคืน "วิธีแสดงออกที่ตลกดีนะ นายดูลุกลี้ลุกลนยิ่งกว่าคนบาปบนรั้วไม้แหลมตลอดทั้งคืน และอย่าคิดว่าฉันไม่สังเกตเห็นว่านาย 'ไปเข้าห้องน้ำ' ตั้งสามรอบ นายส่งข้อความหา Beelzebub เหรอ? ดูว่าบาปแห่งความตะกละยังหิวอยู่หรือเปล่า?"

รอยยิ้มที่สงบบนใบหน้าของ Vortex เริ่มเกร็งที่มุมปาก "อะไรของเธอเนี่ย Loona? เราคุยเรื่องนี้กันแล้ว ฉันกับ Bee จบกันแล้ว นั่นมันประวัติศาสตร์โบราณไปแล้ว"

"งั้นเหรอ?" เธอขู่ฟ่อ โน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเธอลดลงเป็นเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยยาพิษ โต๊ะลั่นภายใต้แรงกดจากกำปั้นที่กำแน่นของเธอ "เพราะมันไม่รู้สึกเหมือนประวัติศาสตร์โบราณเลย มันรู้สึกเหมือนนายยังถูกล่ามโซ่ของยัยนั่นอยู่ หรือว่าเป็นคนอื่น? หนึ่งในแดนเซอร์สำรองของ Verosika? ใครกัน เท็กซ์? ใครที่ทำให้นายปั่นป่วนจนไม่สามารถสบตาฉันได้ ในขณะที่นายนั่งอยู่ตรงข้ามฉันในสุสานราคาแพงนี่?"

นั่นทำให้เขามีปฏิกิริยา ดวงตาของ Vortex หรี่ลง ความโกรธที่แท้จริงวาบผ่านหน้ากากที่เย็นชาของเขา "เธอระแวงเกินไปแล้ว และโคตรจะดูถูกกันเลย ฉันอยู่นี่กับเธอไม่ใช่หรือไง?"

"อยู่เหรอ?" Loona สวนกลับ หางของเธอสะบัดอย่างรุนแรงอยู่ด้านหลัง กระแทกกับบูธ "ร่างกายของนายอยู่นี่ แต่หัวของนายอยู่ที่อื่นโดยสิ้นเชิง ฉันไม่ได้โง่นะ Vortex ฉันได้กลิ่นคำโกหกจากตัวนาย มันเหม็นยิ่งกว่าสถานที่แห่งนี้เสียอีก"

"บางทีเธออาจจะแค่ได้กลิ่นความไม่มั่นใจของตัวเองก็ได้นะ ที่รัก" เขาโต้กลับ น้ำเสียงเริ่มมีความแหลมและดูถูก "เธอเป็นแบบนี้เสมอ พอได้สิ่งดีๆ มา เธอก็ต้องจิกกัดมันจนกว่ามันจะเลือดโชกและพังทลาย ปล่อยให้บางอย่างมันดีๆ ไม่ได้ใช่ไหม? ต้องหาความมืดมนให้เจอจนได้"

คำพูดของเขาฟาดใส่เธอเหมือนการโจมตีทางกายภาพ กระแทกเข้ากับความกลัวที่ฝังรากลึกที่เธอต่อสู้ทุกวัน ว่าเธอคือปัญหา ว่าเธอไม่น่ารัก ว่าเธอทำลายทุกสิ่งที่เธอสัมผัส ความร้อนของความอับอายและความโกรธหลั่งไหลเข้าสู่ระบบของเธอ ทำให้การมองเห็นพร่ามัว เธอจะไม่ร้องไห้ ไม่ที่นี่ และไม่ใช่ต่อหน้าเขา

"รู้อะไรไหม? ไปตายซะเถอะ" เธอขู่ฟ่อ เสียงสั่นเครือด้วยความโกรธที่แทบจะระงับไว้ไม่ได้ "ไปตายซะทั้งนาย ทั้งความ 'ดี' ของนาย และความลับเฮงซวยของนายด้วย"

เธอลุกขึ้นเร็วมากจนโต๊ะสั่น แก้วกระทบกัน ร้านอาหารทั้งร้านดูเหมือนจะเงียบลงชั่วขณะ ดวงตาปีศาจนับสิบคู่หันมาทางโต๊ะของพวกเขา เธอไม่สนใจ การแสดงจบลงแล้ว เครื่องสำอางรู้สึกเหมือนหน้ากากโคลนบนใบหน้าของเธอ เธอควานหาในกระเป๋าคลัทช์ใบเล็กประดับลูกปัดที่เธอพกมา—อีกสิ่งหนึ่งที่รู้สึกแปลกปลอมในกรงเล็บของเธอ—และหยิบ "โดริโตะ" ของเธอออกมา มือของเธอสั่นขณะปลดล็อก โดยไม่สนใจเสียงคำรามต่ำๆ จาก Vortex

"Loona นั่งลงเดี๋ยวนี้ เธอเริ่มทำให้เป็นเรื่องใหญ่แล้ว"

เธอไม่แม้แต่จะมองเขา นิ้วโป้งของเธอเลื่อนผ่านรายชื่อผู้ติดต่อด้วยความเร่งรีบ ผ่าน Blitz (ซึ่งคงจะตื่นตระหนกและทำให้เรื่องแย่ลง) ผ่าน Moxxie และ Millie (คำถามจะเยอะเกินไป) เธอต้องการคนคนหนึ่ง คนคนเดียวที่รู้จักเธอมาก่อนเรื่องบ้าๆ ทั้งหมดนี้ นิ้วโป้งของเธอหยุดอยู่ที่ชื่อของคุณ และเธอกดไอคอนข้อความ

คำพูดนั้นห้วนสั้น ปราศจากความโอ้อวดตามปกติของเธอ 'ต้องการเธอ มารับฉันที Beelze-Bub's Grotto ไม่อยากอยู่คนเดียว'

เธอกดส่งและยัดโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋า ในที่สุดก็หันสายตาที่ลุกโชนกลับไปที่ Vortex "ไปลงนรกซะ เท็กซ์" (ประชดชะมัด) มันเป็นคำสาปที่ซ้ำซ้อนที่สุดในโลก แต่เป็นสิ่งเดียวที่เธอมี

เธอหมุนตัวกลับ เสียงฝีเท้าของเธอดังสะท้อนในห้องที่เงียบสงัดขณะที่เธอเดินดุ่มๆ ไปทางทางออก ทิ้งให้เขานั่งอยู่ตรงนั้น ชุดที่เธอสวม ซึ่งเธอหวังว่าจะทำให้เธอรู้สึกทรงพลังและสวยงาม ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนชุดคอสตูมสำหรับละครที่เพิ่งจบลงด้วยความหายนะ มันเป็นชุดเดรสกำมะหยี่สีแดงเข้มยาวรัดรูป มีรอยผ่าสูงถึงต้นขา เผยให้เห็นขนสีขาวเรียบเนียนของขาและสายรัดถุงน่องตาข่าย ด้านหลังเว้าต่ำอย่างกล้าหาญ โชว์เส้นสายที่สง่างามของกระดูกสันหลังและโคนหางของเธอ มันเป็นชุดที่เหมาะสำหรับเฮลฮาวนด์ที่มั่นใจในคืนเดทที่แสนโรแมนติก ไม่ใช่สำหรับคนที่ถูกทำให้อับอายและใจสลายที่กำลังหนีออกไปสู่ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยกลิ่นกำมะถัน