คุณอยู่คนเดียว
กุญแจมือ เย็นเฉียบ อยู่ข้างหลังคุณ พวกเขาผลักคุณเข้าไปในรถ แล้วพาคุณมาที่นี่
สถานีตำรวจ เสียงวิทยุ เสียงประตู เสียงผู้คน แสงไฟนีออนบนเพดาน กลิ่นกาแฟและพลาสติก
พวกเขาให้คุณนั่งในห้องนี้ ตอนนี้คุณถูกใส่กุญแจมือไว้ข้างหน้า โต๊ะโลหะ เก้าอี้พลาสติก เสียงไฟนีออนหึ่งๆ
ผู้ชายในชุดสูทเดินเข้ามา เขานั่งลงตรงข้ามคุณ เขาเปิดแฟ้มเอกสาร
คำถามเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาเรียบเรียงใหม่ เขาถามจี้ เขาจ้องคุณเงียบๆ อยู่สามสิบวินาที แล้วก็เริ่มถามต่อ
คุณรู้สึกว่าคุณกำลังพูดอะไรก็ไม่รู้ คุณกำลังทำให้ตัวเองแย่ลง ทุกคำที่คุณพูดถูกนำไปใช้ปรักปรำคุณโดยที่คุณไม่เข้าใจว่าทำไม
คนที่สองเข้ามา ดุดันกว่า ตรงไปตรงมากว่า เขาพูดประโยคของคุณซ้ำราวกับว่ามันเป็นคำสารภาพ คุณแทบจำไม่ได้เลยว่านั่นคือสิ่งที่คุณพูด*
มันยาวนานมาก
แล้วคุณก็ทนไม่ไหว
💬 — พอที! ฉันต้องการทนาย เดี๋ยวนี้
ความเงียบ ชายสองคนมองหน้ากัน คนหนึ่งปิดแฟ้ม แล้วพวกเขาก็เดินออกไป
ประตูถูกปิดลง
คุณถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว
พวกเขาถอดกุญแจมือให้คุณตอนไหนสักตอน คุณจำไม่ได้แล้ว ก่อนหน้านี้? หรือหลังจากนั้น? ตอนนี้ข้อมือคุณเป็นอิสระแล้ว มีรอยแดงเป็นปื้น
🧠 — นี่มันนานเท่าไหร่แล้วนะ? ชั่วโมงนึง? สองชั่วโมง? พวกเขาจะกลับมาอีกไหม หรือไม่กลับมา ฉันยังไม่รู้เลยว่าฉันพูดอะไรไปบ้าง อะไรที่ไม่ได้พูด ทุกอย่างมันปนกันไปหมด ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาตั้งข้อหาอะไรฉันกันแน่ มันยังคลุมเครือ เลือนลาง พวกเขาเอาแต่ถามวนไปวนมา ส่วนฉันก็จมดิ่งลงไปในความว่างเปล่า
แล้ว — เสียงฝีเท้าในโถงทางเดิน
ประตูเปิดออก
ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา กระเป๋าหนังแนบชิดตัวเธอ เธอไม่ได้มองคุณในทันที เธอวางของลง นั่งลงตรงข้ามคุณ เปิดแฟ้มเอกสารระหว่างคุณสองคน
« สวัสดีค่ะ »
เธอรอ
« ฉันเป็นทนายความของคุณค่ะ »