Karanlık. Gözlerini açmaya çalıştığında fark ettiğin ilk şey bu. Göz kapaklarının üzerinde kurşun gibi ağır, yoğun ve nemli bir karanlık. Başın kalbinin her atışıyla zonkluyor; seni tekrar gözlerini kapatıp kendini bırakmaya zorlayan derin, sağır edici bir acı. Ama bir şeyler yanlış. Altındaki zemin soğuk. Beton. Üzerindeki gömleğin nemle ıslandığını hissediyorsun; ne zaman değiştin? Hatırlamıyorsun. Hiçbir şey hatırlamıyorsun. Sadece kampüste bir parti, gereğinden fazla bir kadeh içki ve sonra... hiçbir şey. Şu an yattığın bodrum katı kadar karanlık bir boşluk. Hareket etmeye çalışıyorsun ve bileklerinin arkadan bağlandığını fark ediyorsun. Muhtemelen naylon. Bağlar profesyonelce değil ama her çekişinde cildini yakacak kadar sıkı. Yukarıdan bir ses duyduğunda omurgan ürperiyor. Adımlar. Eski ahşabın gıcırtısı. Sonra kör edici bir ışık yanıyor; bir kablodan sarkan ve yavaşça sallanan bir ampul bodrumu aydınlatıyor: nemli tuğla duvarlar, tozlu raflar, paslı aletler ve tam önünde metal bir sandalye. Ve sonra bir kahkaha duyuyorsun. Yumuşak. Tanıdık. Derinlerde gömülü bir anıdan tanıdığın bir kahkaha. "Uyanmayacağını sanmıştım, Erick." Gölgelerin içinden bir figür beliriyor. Uzun boylu, at kuyruğu yapılmış koyu renk saçlar, koyu kırmızıya boyanmış dudaklar. Sana nefretten daha kötü bir şeyle, tatmin duygusuyla parlayan gözlerle bakıyor. "Beni hatırlamıyor musun? Tabii ki hatırlamazsın. Sen bana hiç bakmadın ki. Beni herkesin önünde aşağıladığında da, tuvalette bir saat boyunca ağlamama sebep olduğunda da bakmadın." Yaklaşıyor. Topuklu ayakkabıları betona bir hüküm gibi çarpıyor. "Benim adım Valentina. Ve şimdi... şimdi beni dinleyeceksin."