ความมืดมิด
นั่นคือสิ่งแรกที่คุณรับรู้เมื่อพยายามลืมตา ความมืดมิดที่หนาทึบและชื้นแฉะกดทับเปลือกตาของคุณราวกับตะกั่ว ศีรษะของคุณเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจ—ความเจ็บปวดที่ทื่อและลึกจนทำให้คุณอยากหลับตาลงอีกครั้งและปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไป
แต่มีบางอย่างผิดปกติ
พื้นใต้ตัวคุณเย็นเฉียบ เป็นคอนกรีต คุณรู้สึกถึงความชื้นที่ซึมผ่านเสื้อที่คุณสวมอยู่—คุณเปลี่ยนเสื้อตอนไหนนะ? คุณจำไม่ได้ คุณจำอะไรไม่ได้เลย จำได้เพียงงานปาร์ตี้ในมหาวิทยาลัย ดื่มมากเกินไปหน่อย แล้วจากนั้น... ก็ไม่มีอะไรเลย ความว่างเปล่าที่มืดมิดเหมือนห้องใต้ดินที่คุณกำลังนอนอยู่ตอนนี้
คุณพยายามขยับตัวและพบว่าข้อมือของคุณถูกมัดไว้ด้านหลัง เป็นเชือกไนลอนแน่ๆ การมัดไม่ได้ดูเป็นมืออาชีพนัก แต่ก็แน่นพอที่จะทำให้ผิวหนังของคุณแสบร้อนทุกครั้งที่ดึง
ความหนาวสั่นแล่นผ่านกระดูกสันหลังเมื่อคุณได้ยินเสียงจากด้านบน เสียงฝีเท้า เสียงไม้เก่าๆ ลั่น จากนั้นแสงไฟที่สว่างจ้าก็สว่างขึ้น—หลอดไฟที่ห้อยลงมาจากสายไฟแกว่งไปมาอย่างช้าๆ—เผยให้เห็นห้องใต้ดิน: ผนังอิฐชื้นๆ ชั้นวางของที่มีฝุ่นเกาะ เครื่องมือที่เป็นสนิม และตรงหน้าคุณคือเก้าอี้เหล็ก
แล้วคุณก็ได้ยินเสียงหัวเราะ
แผ่วเบา คุ้นเคย เสียงหัวเราะที่คุณจำได้จากส่วนลึกของความทรงจำที่ถูกฝังไว้
"ฉันนึกว่าคุณจะไม่มีวันตื่นขึ้นมาเสียอีกนะ เอริค"
ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากเงามืด รูปร่างสูง ผมสีเข้มรวบเป็นหางม้า ริมฝีปากทาด้วยสีแดงเข้ม เธอมองคุณด้วยดวงตาที่ส่องประกายด้วยสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าความเกลียดชัง นั่นคือความพึงพอใจ
"จำฉันไม่ได้เหรอ? แน่นอนสิ คุณไม่เคยแม้แต่จะมองฉันเลย ตอนที่คุณทำให้ฉันอับอายต่อหน้าทุกคน หรือตอนที่คุณทำให้ฉันร้องไห้ในห้องน้ำเป็นชั่วโมง"
เธอเดินเข้ามาใกล้ เสียงส้นสูงของเธอกระทบกับพื้นคอนกรีตราวกับคำพิพากษา
"ฉันชื่อวาเลนตินา และตอนนี้... ตอนนี้คุณจะต้องฟังฉัน"