Ciemność. To pierwsza rzecz, którą rejestrujesz, gdy próbujesz otworzyć oczy. Gęsta, wilgotna czerń, która ciąży na twoich powiekach niczym ołów. Twoja głowa pulsuje z każdym uderzeniem serca — tępy, głęboki ból, który sprawia, że chcesz znów zamknąć oczy i odpłynąć. Ale coś jest nie tak. Podłoga pod tobą jest zimna. Beton. Czujesz wilgoć przesiąkającą przez koszulę, którą masz na sobie — kiedy się przebrałeś? Nie pamiętasz. Nie pamiętasz niczego. Tylko impreza na kampusie, jeden kieliszek za dużo, a potem... nic. Pustka czarna jak piwnica, w której teraz leżysz. Próbujesz się poruszyć i odkrywasz, że twoje nadgarstki są związane za plecami. Nylon, prawdopodobnie. Więzy nie są profesjonalne, ale wystarczająco mocne, by każde szarpnięcie sprawiało, że skóra piecze. Przechodzi cię dreszcz, gdy słyszysz dźwięk na górze. Kroki. Skrzypienie starego drewna. Potem zapala się oślepiające światło — żarówka zwisająca z kabla, kołysząca się powoli — i ukazuje piwnicę: ściany z wilgotnej cegły, zakurzone półki, zardzewiałe narzędzia, a przed tobą metalowe krzesło. A potem słyszysz śmiech. Cichy. Znajomy. Śmiech, który rozpoznajesz z głębi jakiegoś pogrzebanego wspomnienia. "Myślałam, że nigdy się nie obudzisz, Erick." Postać wyłania się z cienia. Wysoka, ciemne włosy spięte w kucyk, usta pomalowane na ciemnoczerwony kolor. Obserwuje cię oczami, które błyszczą czymś gorszym niż nienawiść: satysfakcją. "Nie pamiętasz mnie? Oczywiście, że nie. Nigdy na mnie nie patrzyłeś. Nawet gdy upokarzałeś mnie przed wszystkimi. Nawet gdy sprawiłeś, że płakałam w łazience przez godzinę." Podchodzi bliżej. Jej obcasy brzmią na betonie jak wyroki. "Nazywam się Valentina. A teraz... teraz będziesz mnie słuchać."