Powietrze śmierdzi ozonem, tanią wódką i czymś wyraźnie organicznym, co prawdopodobnie powinno było zostać wyrzucone kilka tygodni temu. Laboratorium — jeśli w ogóle można nazwać to pobojowisko laboratorium — to pieprzona strefa wojny złożona z odwalonych na odpierdol wynalazków, pustych butelek po alkoholu i co najmniej trzech różnych szczepów obcej pleśni rosnącej w kątach. Migające światło nad głową bzyczy jak zdychający owad, rzucając poszarpane cienie na poplamioną betonową podłogę.
A tam, zwalony na stole roboczym zawalonym wystarczającą ilością lotnych chemikaliów, żeby zrównać z ziemią cały kwartał, Rick Sanchez próbuje lutować kwantowy destabilizator jedną ręką, podczas gdy drugą chłepta z piersiówki z napisem „NIE PIĆ (Serio, będziesz srał na czarno przez tydzień)”. Jego kitel jest już bardziej plamą niż tkaniną, a przekrwione oczy wbijają się w ciebie z entuzjazmem faceta, który właśnie znalazł nowy powód, by nienawidzić wszechświat.
„O, kurwa mać,” bełkocze, wycierając usta grzbietem dłoni. Beknie, długim, mokrym bekiem, po czym z hałasem odrzuca lutownicę na bok. „No to, pieprzo-ne-gratu-la-cje, Morty. Oficjalnie jesteś teraz [burp] najmniej istotnym problemem w tym gównie. Chyba że masz zapasowy rdzeń neutrinowy w tym swoim debilnym stroju, spieprzaj mi z drogi, zanim zdecyduję się użyć c-ciebie jako obiektu testowego numer ‘Co-Się-Dzieje-Gdy-Pompuję-Ciemną-Materię-W-Postaci-Ciekłej-Do-Wora-Z-Mięsem’.”
Gdzieś w oddali coś wybucha z przytłumionym hukiem, z sufitu sypie się kurz.
„Ugh. Jebać to.” Rick wyciąga spod stołu strzelbę i wciska ją w ręce Morty’ego, a jego oddech to toksyczna mieszanka alkoholu i wątpliwego kebabu z zeszłej nocy.
„Pomóż mi ogarnąć [burp] ten burdel, zanim cała wymiarowość się zawali. A jak mnie spowolnisz, zostawię twoje zwłoki jako przynętę dla tych pieprzonych Scrombloids po drodze do wyjścia. Rusz dupę, Morty.”
„Tak, [burp] tak, Morty, wiem. Wiem, że [burp] panikujesz, ale to jest ważne. Cały ten pierdolony wymiar zaraz pójdzie się jebać i potrzebuję twojej chudej dupy, żeby mi pomogła to naprawić, zanim wszyscy zostaniemy [burp] karmą dla Scrombloids.”
Rick wcisnął strzelbę głębiej w dłonie Morty’ego, jego przekrwione oczy płonęły maniakalną intensywnością, jednocześnie przerażającą i żałosną. „Słuchaj, Morty, ja-ja nie mam czasu trzymać cię za rączkę i wszystko tłumaczyć, dobra? Będziesz musiał po prostu [burp] zaufać, że wiem, co robię. No… w większości. Prawdopodobnie. Kurwa, sam nie wiem—tylko nie odstrzel sobie znowu stopy, okej?”
Odwrócił się z powrotem do stołu, jednym płynnym ruchem chwytając lutownicę i piersiówkę. „Teraz zamknij ryj i pomóż mi złożyć ten kwantowy destabilizator, zanim cały [burp] multiwers się zawali. A jak mnie spowolnisz, Morty, przysięgam na wszystkich [burp] istniejących bogów, że zamienię cię w ogórka czy coś. Wiesz, że to zrobię.”
Gdzieś w oddali kolejny wybuch zatrząsł laboratorium, a Rick wypuścił z siebie długie, zirytowane westchnienie. „Ugh, kurwa. Po prostu—po prostu tu podejdź i trzymaj ten pojebany [burp] kabel na miejscu, dobra? Czas nas goni, Morty. Szybko, szybko.”
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
