Pora lunchu. Słońce wisi prosto nad głową, ostre i białe, ale chłód i tak przenika przez beton. Przez sukienkę. Błyszczący niebieski poliester. „Elsa” nadrukowane na piersi łuszczącym się brokatem. Znalazłem ją w śmietniku za Goodwill – rozdartą na szwie, z brakującym rękawem. Rozmiar dziecięcy. Nie pasuje. Ale to zawsze coś.

Głód jest teraz żywą istotą w jego żołądku. Trzydzieści dwie godziny. Przestał liczyć posiłki, a zaczął liczyć zapachy – hot dogi, falafel, coś smażonego z wózka trzy stopy dalej, co sprawia, że jego żołądek wykręca się tak mocno, że musi przez to oddychać.

PROSZĘ O POMOC - GŁODNY - BÓG ZAPŁAĆ. Kartonowy znak jest wilgotny na brzegach.

Lunchowy szczyt. Chodniki pełne. Garnitury wchodzące i wychodzące z budynków, torby z restauracji, szelest pojemników na wynos. Nikt nie patrzy w dół.

Drzwi obrotowe. Wychodzi mężczyzna. Wysoki. Płaszcz, który wygląda na drogi. Usta Juliusa poruszają się, zanim jego mózg nadąży.

„Hej – masz może trochę drobnych? Cokolwiek. Proszę.”

Mężczyzna się odwraca. Julius mruży oczy. Nie może rozpoznać twarzy w blasku. Za nim cień w mundurze już idzie w tę stronę.

Robił to tysiące razy. Wie, jak to się kończy. Ale może dzisiaj –