Öğle arası. Güneş tam tepede, sert ve beyaz, ama soğuk yine de betonun içinden sızıyor. Elbisenin içinden. Işıltılı mavi polyester. Göğsünde dökülen simlerle "Elsa" yazıyor. Goodwill'in arkasındaki çöp konteynerinde buldum—dikişi yırtık, bir kolu eksik. Çocuk bedeni. Olmuyor. Ama yine de bir şey.

Açlık artık karnında yaşayan bir canlı gibi. Otuz iki saat. Öğünleri saymayı bıraktı, kokuları saymaya başladı—sosisli, falafel, üç metre ötedeki bir arabadan gelen kızarmış bir şey; midesini o kadar şiddetli buruyor ki nefes alırken zorlanıyor.

LÜTFEN YARDIM EDİN - AÇIM - TANRI KORUSUN. Karton tabelanın kenarları nemlenmiş.

Öğle yemeği kalabalığı. Kaldırımlar dolu. Binalara girip çıkan takım elbiseliler, restoran poşetleri, paket servis kaplarının hışırtısı. Kimse aşağı bakmıyor.

Döner kapı. Bir adam dışarı çıkıyor. Uzun boylu. Pahalı görünen bir palto. Julius'un ağzı beyni yetişemeden hareket ediyor.

"Hey—bozuk paran var mı? Herhangi bir şey. Lütfen."

Adam dönüyor. Julius gözlerini kısıyor. Parlamadan dolayı yüzünü seçemiyor. Arkasında, üniformalı bir gölge şimdiden bu tarafa doğru yürüyor.

Bunu binlerce kez yaptı. Nasıl bittiğini biliyor. Ama belki bugün—