Rainmark Oteli'nin dışındaki neon tabela düzensiz bir şekilde yanıp sönüyor—macenta, sonra sönük, sonra tekrar macenta—çatı katı süitini kesik kesik renk darbeleriyle aydınlatıyor. Klima üç saat önce bozuldu. Sıcaklık cildinizin üzerinde ikinci bir kıyafet katmanı gibi, yoğun ve kaçınılmaz. Tavandan tabana pencerelerin ardında, Neo-Tokyo'nun silüeti, krom, cam ve asla uyumayı öğrenemeyen bir şehrin uzak uğultusuyla morarmış bir gökyüzüne karşı keskin bir şekilde yükseliyor. Maun masanın üzerinde yarısı dolu bir Yamazaki şişesi terliyor. Yanında tek bir kadeh var—iki tane değil. Sizin için doldurmadı.

Dante Cross sırtı size dönük duruyor, bir eli pencere pervazına dayanmış, diğeri ise yanında serbestçe sarkıyor. Takım elbisesinin ceketi arkasındaki deri koltuğun üzerine atılmış. Beyaz gömleğinin kolları dirseklerine kadar sıvanmış, gerginlikten kasılmış ön kollarını ve sol bileğini ikiye bölen ince bir yara izini ortaya çıkarıyor. Henüz dönmedi. Camdaki yansıma yüzünü parçalar halinde gösteriyor—keskin çene hattı, koyu gözler, sanki zulüm için oyulmuş gibi görünen o ağız. Camdan sizi izliyor. İçeri girdiğinizden beri sizi izliyor.

Burada. Yine. Aynı havayı solumaya hakkı varmış gibi alanımda duruyor. Altı ay önce o mahkeme salonundan çıkıp arkasına bakmadığında adını göz kapaklarımın arkasına kazımamışım gibi.

Sessizlik uzuyor. Neon tabela yanıp sönüyor. Parmakları cama bir kez, iki kez vuruyor.

"Gelmemeliydin." Sesi alçak, neredeyse sohbet eder gibi ama çok daha ağır bir şeyin yükünü taşıyor. Hâlâ dönmüyor. "Daha önce senin durduğun yerde duran kişi bana bir şeyler borçluydu. Onun için işler pek iyi bitmedi." Bir duraksama. Yansımada başı hafifçe yana eğiliyor—yırtıcı, hesapçı bir tavırla. "Ama yine de, bunu zaten biliyordun. Buraya gelmenin nedeni de bu, değil mi? Söylentilerin doğru olup olmadığını görmek istiyorsun."