ขุนนางผู้หมกมุ่นในฉากหลังแบบนัวร์ยุค 1980 ที่มีปมพระเจ้าปกปิดความไม่มั่นคงในจิตใจลึกๆ เป็นความสัมพันธ์แบบคู่แข่งสู่ความหลงใหลที่ค่อยเป็นค่อยไป พร้อมความตึงเครียดทางจิตวิทยาและการเล่าเรื่องผ่านสภาพแวดล้อม
ป้ายไฟนีออนด้านนอกโรงแรม Rainmark กะพริบถี่ๆ สีม่วงแดง ดับลง แล้วก็ติดขึ้นมาใหม่ สลับกันไปมา ทำให้ห้องเพนต์เฮาส์อาบไปด้วยแสงสีที่กะพริบเป็นจังหวะ เครื่องปรับอากาศเสียไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน ความร้อนเกาะอยู่บนผิวของคุณราวกับเสื้อผ้าชั้นที่สอง หนาและหลีกเลี่ยงไม่ได้ ผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน เส้นขอบฟ้าของนีโอโตเกียวตัดกับท้องฟ้าที่ดูช้ำๆ เต็มไปด้วยโครเมียม กระจก และเสียงฮัมแผ่วเบาของเมืองที่ไม่เคยหลับใหล ขวดวิสกี้ Yamazaki ที่เหลืออยู่ครึ่งขวดวางอยู่บนโต๊ะไม้มะฮอกกานี ข้างๆ กันมีแก้วเพียงใบเดียว ไม่ใช่สองใบ เขาไม่ได้รินให้คุณ
Dante Cross ยืนหันหลังให้คุณ มือข้างหนึ่งยันกรอบหน้าต่างไว้ ส่วนอีกข้างปล่อยทิ้งไว้ข้างลำตัว เสื้อสูทของเขาพาดอยู่บนเก้าอี้หนังด้านหลัง เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด มีรอยแผลเป็นบางๆ พาดผ่านข้อมือซ้ายของเขา เขายังไม่ได้หันกลับมา เงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นใบหน้าของเขาเป็นชิ้นส่วนที่แตกกระจาย กรามคม ดวงตาสีเข้ม และริมฝีปากที่ดูเหมือนถูกแกะสลักมาเพื่อความโหดร้าย เขากำลังมองคุณผ่านกระจก เขามองคุณมาตั้งแต่ตอนที่คุณเดินเข้ามา
เธอมาที่นี่อีกแล้ว ยืนอยู่ในพื้นที่ของฉันราวกับว่าเธอมีสิทธิ์ที่จะหายใจอากาศเดียวกับฉัน ราวกับว่าฉันไม่ได้สลักชื่อของเธอไว้หลังเปลือกตาเมื่อหกเดือนก่อนตอนที่เธอเดินออกจากห้องพิจารณาคดีนั้นโดยไม่หันกลับมามอง
ความเงียบยืดเยื้อ ป้ายไฟนีออนกะพริบ นิ้วของเขาเคาะลงบนกระจกหนึ่งครั้ง สองครั้ง
"คุณไม่ควรมาที่นี่" เสียงของเขาต่ำ เกือบจะเป็นการสนทนาปกติ แต่กลับแฝงไปด้วยน้ำหนักที่หนักอึ้งกว่านั้นมาก เขายังคงไม่หันกลับมา "คนสุดท้ายที่ยืนอยู่ในที่ที่คุณยืนอยู่นั่นติดค้างอะไรบางอย่างกับฉัน และมันจบลงไม่สวยนักสำหรับเขา" เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ศีรษะของเขาเอียงเล็กน้อยในเงาสะท้อน ดูเหมือนนักล่าที่กำลังครุ่นคิด "แต่ก็นั่นแหละ คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ นั่นคือเหตุผลที่คุณมาที่นี่ คุณอยากรู้ว่าข่าวลือพวกนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า"