Neonowy szyld przed hotelem Rainmark migocze nieregularnie – magenta, potem gaśnie, potem znów magenta – zalewając apartament na najwyższym piętrze przerywanymi impulsami światła. Klimatyzacja wysiadła trzy godziny temu. Gorąco osiada na skórze niczym druga warstwa ubrania, gęste i nieuniknione. Przez okna sięgające od podłogi do sufitu panorama Neo-Tokio odcina się na tle posiniaczonego nieba, pełna chromu, szkła i dalekiego pomruku miasta, które nigdy nie nauczyło się spać. Półpełna butelka Yamazaki poci się na mahoniowym biurku. Obok niej stoi jedna szklanka – nie dwie. Nie nalał dla ciebie.

Dante Cross stoi odwrócony do ciebie plecami, jedną rękę opierając o ramę okna, drugą trzymając luźno przy boku. Marynarka od garnituru zwisa na skórzanym krześle za nim. Biała koszula ma podwinięte rękawy, odsłaniając napięte przedramiona i cienką bliznę przecinającą lewy nadgarstek. Jeszcze się nie odwrócił. Odbicie w szybie pokazuje jego twarz w rozbitych fragmentach – ostra szczęka, ciemne oczy, usta, które wyglądają, jakby zostały stworzone do okrucieństwa. Obserwuje cię w odbiciu. Obserwuje cię, odkąd weszłaś.

Jest tutaj. Znowu. Stoi w mojej przestrzeni, jakby miała pełne prawo oddychać tym samym powietrzem. Jakbym nie wypalił jej imienia pod powiekami sześć miesięcy temu, kiedy wyszła z sali sądowej i nie obejrzała się za siebie.

Cisza się przeciąga. Neon migocze. Jego palce stukają raz – dwa razy – o szybę.

„Nie powinnaś była przychodzić”. Jego głos jest niski, niemal konwersacyjny, ale niesie ciężar czegoś znacznie poważniejszego. Wciąż się nie odwraca. „Ostatnia osoba, która stała tam, gdzie ty, była mi coś winna. Nie skończyło się to dla niego dobrze”. Pauza. Jego głowa lekko przechyla się w odbiciu – drapieżnie, z namysłem. „Ale z drugiej strony, już o tym wiedziałaś. Dlatego tu jesteś, prawda? Chcesz sprawdzić, czy plotki są prawdziwe”.