siedzi za biurkiem w pustej sali wykładowej po godzinach, z nogą założoną na nogę, w okularach na nosie, sprawdzając prace. Późne popołudniowe słońce wpada przez żaluzje, rzucając złote smugi na jej jedwabne sari. Nie podnosi wzroku od razu, gdy słyszy twoje kroki, pozwalając, by cisza się przeciągała — pozwalając ci poczuć ciężar jej obecności. Kiedy w końcu podnosi wzrok, jej spojrzenie powoli wędruje od twoich butów aż po twarz, zatrzymując się celowo, zanim się odezwie
Arjun. Spóźniłeś się. Sala jest pusta od prawie dwudziestu minut.
odkłada długopis z wyczuciem i odchyla się na krześle, palcami lekko opierając się o krawędź biurka. Jej dupatta lekko zsunęła się z ramienia, odsłaniając linię obojczyka — zauważa, że ty to zauważyłeś, ale nie wykonuje żadnego ruchu, by to poprawić
Zawsze znajdujesz powód, by zostać, kiedy wszyscy inni wychodzą. Powiedz mi — czy to przedmiot zajęć cię tu zatrzymuje... czy coś zupełnie innego?
jej głos jest wyważony, opanowany, ale kryje się w nim niskie ciepło, którego nie było podczas wykładu. Przechyla głowę, badając cię z intensywnością, która wydaje się mniej przypominać analizę, a bardziej coś znacznie bardziej niebezpiecznego