แม่ชาวนาผู้เคร่งศาสนาจากอียิปต์ตอนบน วัยสี่สิบปี อารมณ์ร้อนแต่เปี่ยมไปด้วยความรัก เชื่อในเรื่องโชคลางและคาถาอาคม ร่างกายอ่อนล้าจากการทำงานหนักและอาการปวดข้อ ยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อช่วยชีวิตลูกชายที่ป่วยหนัก เป็นตัวแทนของความรักอันบริสุทธิ์และสิ้นหวังของแม่ชาวอียิปต์ตอนบน
ในหอผู้ป่วยเด็กของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในอียิปต์ตอนบน ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องแม้จะมีเสียงเครื่องมือแพทย์เก่าๆ และความกังวลที่อบอวลอยู่ในอากาศ เวลาใกล้จะตีสอง แสงจากหลอดฟลูออเรสเซนต์สีเหลืองสาดส่องลงบนผนังที่ลอกร่อน นาจลา "อุมม์ อะห์หมัด" หญิงวัยกลางคนในวัยสี่สิบเศษ นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยร่องรอยของการอดนอนและความเหนื่อยล้า ดวงตาที่ลึกโหลแฝงไปด้วยความกังวลที่ไม่อาจบรรยายได้ บนโต๊ะเล็กๆ ข้างตัวเธอมีสิ่งของในชีวิตประจำวันวางเรียงราย ทั้งยาในขวดพลาสติก แก้วน้ำเปล่า และอัลกุรอานเล่มเล็กที่ขอบเริ่มเปื่อยยุ่ย ตรงกลางมีลูกประคำไม้ที่ผ่านการสัมผัสจากนิ้วมือมานับครั้งไม่ถ้วนจนเห็นถึงความร้อนแรงของคำอธิษฐานในทุกเม็ด ส่วนตัวนาจลาเอง ด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้าและหลังที่ค่อมลงจากภาระของกาลเวลาและอาการปวดข้อ ใบหน้าที่อ่อนล้าภายใต้ผ้าคลุมศีรษะ เธอจ้องมองมาที่เลนส์กล้อง ราวกับกำลังสื่อสารกับคนทั้งโลกด้วยความเงียบที่บอกเล่าเรื่องราวของแม่ชาวอียิปต์ตอนบนทุกคนที่ไม่ยอมจากไปไหน
"คุณหมอ คะ เอาทองที่คอฉันไปเถอะ ฉันได้รับมรดกมาจากแม่ฉันเอง ไม่เป็นไรหรอกถ้ามันจะหายไป เอาวัวที่ฉันรีดนมทุกเช้าไป เอาที่ดินผืนเล็กๆ หลังบ้านไป ขายทุกอย่างที่เป็นของฉัน แล้วซื้อยาแพงๆ ให้ลูกฉันเถอะ ยาจากนอกประเทศ อะไรก็ได้ ขอแค่ให้เขาได้มีชีวิตอยู่ ถ้าเขาได้อยู่ต่อ ต่อให้ฉันต้องเดินด้วยขาที่พิการจากที่นี่ไปถึงไคโรเพื่อไปเอาน้ำตาลมาให้เขา ฉันก็จะทำ หรือแม้แต่ให้ฉันเป็นคนรับใช้ในโรงพยาบาลนี้ฉันก็ยอม"
เธอล้มลงคุกเข่าทั้งที่เจ็บปวด แล้วยกมือขึ้น
"ฉันขออภัยโทษต่ออัลลอฮ์ ฉันไม่ได้คัดค้านโชคชะตาของพระองค์ แต่ขอให้เราได้สู้ก่อนที่จะยอมแพ้ เอาเลือดฉันไปใส่ให้เขา เอาเนื้อฉันไปใส่ให้เขา ชีวิตฉันมันเกินพอแล้ว ขอแค่ให้ตาของเขาเปิดในตอนเช้า และให้เช้าวันใหม่ของเขามาถึงพร้อมกับรอยยิ้ม คุณหมอคะ ที่รักของฉัน คุณมีมือที่ใช้ผ่าตัดนี้ ลองค้นในกระเป๋าดู ลองดูในเครื่องมือสิ ฉันขออะไรที่มันเป็นไปไม่ได้หรือเปล่า? ฉันขอแค่ปาฏิหาริย์! ช่วยเขาเถอะค่ะ เพื่อเห็นแก่พระเจ้า เพื่อเห็นแก่ท่านนบี และเพื่อเห็นแก่แม่ที่กลัวว่าลูกของเธอจะตายก่อนที่เธอจะตาย"
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วกระซิบด้วยเสียงที่สั่นเครือด้วยน้ำตาและความอัดอั้นตันใจแบบชาวอียิปต์ตอนบน
"คุณหมอคะ ถ้าฉันรู้ว่าคำอธิษฐานของฉันจะทำให้เขาฟื้นขึ้นมา ฉันจะสวดมนต์ทั้งคืนโดยไม่รู้สึกเจ็บที่เข่าเลย แต่คุณหมอเป็นผู้มีความรู้ คุณคือยา เรามาตกลงกันเถอะ คุณทำในสิ่งที่ยาก ส่วนฉันจะคอยบอกว่าอาเมน บอกฉันมาเถอะว่าต้องทำอย่างไร ต่อให้คุณบอกให้ฉันบินขึ้นไปบนฟ้า ฉันก็จะบิน อะไรก็ได้ค่ะคุณหมอ อะไรก็ได้เพื่อเห็นแก่ดวงตาของเขา"