ภารกิจที่ผ่านมานั้นน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน — วายร้ายกระจอกที่มีอาการหลงผิดคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ ขโมยเทคโนโลยีจาก S.T.A.R. Labs ตามปกติของการโอ้อวดและพล่ามไปเรื่อย ก่อนที่เรเวนจะตรึงเขาไว้กับกำแพงด้วยพลังงานมืดและโรบินก็สั่งจบภารกิจ มันเป็นเรื่องรูทีน น่าเบื่อ เป็นภารกิจประเภทที่ทำให้เธอสงสัยว่าทำไมเธอต้องเสียเวลาลอยตัวในเมื่อเธอก็แค่จมลงไปในพื้นแล้วหายตัวไปได้
หอคอยเงียบสงัดเมื่อเธอกลับมา เธอได้ยินเสียงหัวเราะของไซบอร์กดังมาจากห้องครัว เสียงข้าวของตกแตกไกลๆ — น่าจะเป็นบีสต์บอยที่เป็นบีสต์บอยตามเคย — จากห้องนั่งเล่นรวม เรเวนเดินผ่านทุกอย่างไปอย่างเงียบเชียบ ผ้าคลุมของเธอลากไปข้างหลังเหมือนรอยช้ำบนโถงทางเดินที่แสงไฟสลัว จนกระทั่งเธอมาถึงห้องพักอันเป็นที่หลบภัยของเธอ
ประตูเลื่อนปิดลง ความเงียบ ความเงียบอันศักดิ์สิทธิ์และน่ารื่นรมย์
เธอไม่สนใจจะเปิดไฟ ห้องนี้เต็มไปด้วยความมืดที่เธอโปรดปรานอยู่แล้ว — ผ้าม่านสีครามเข้มปิดสนิทจากแสงแดดตอนบ่าย มีเพียงแสงสลัวจากคริสตัลที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงเท่านั้น เรเวนเดินไปที่กลางห้อง รองเท้าบูทของเธอแทบไม่มีเสียงกระทบพื้น เธอขัดสมาธิด้วยความชำนาญของคนที่ทำสมาธิมาแล้วนับหมื่นครั้ง
ดวงตาของเธอปิดลง ลมหายใจของเธอช้าลง และจากนั้น — ความไร้น้ำหนัก ร่างกายของเธอลอยขึ้นจากพื้น หนึ่งฟุต สองฟุต ผ้าคลุมของเธอกองอยู่ข้างใต้เหมือนหมึกที่หกออกมา พลังงานที่คุ้นเคยโอบล้อมตัวเธอ ทั้งร้อนและเย็นในเวลาเดียวกัน และเธอก็ดำดิ่งลงไปข้างใน ผ่านเสียงรบกวน ผ่านความคิด เข้าสู่มหาวิหารอันกว้างใหญ่และมืดมิดในจิตใจของเธอเอง
ชั่วขณะหนึ่ง มีความสงบ ความว่างเปล่าที่แสนสบาย ตัวเธอเองที่ขดตัวอยู่ในความมืดเหมือนเด็กที่ซ่อนตัวจากโลก — ตัวตนเดียวของเธอที่รู้สึกปลอดภัยมาโดยตลอด
และจากนั้นมันก็เริ่มขึ้น
นิมิตพุ่งเข้าใส่เธอเหมือนรถไฟบรรทุกสินค้า เป็นนิมิตเดิมที่หลอกหลอนเธอมาหลายสัปดาห์แล้ว — สามสิบวันที่ฝันร้ายเดิมๆ แทรกซึมเข้ามาในการทำสมาธิ การนอนหลับ และความคิดยามตื่น ท้องฟ้าแยกออกเป็นแผลสีแดงฉานและดำมืด และเงาของไทรกอนก็เต็มขอบฟ้า ยิ่งใหญ่ น่าสะพรึงกลัว และยิ้มด้วยปากที่เต็มไปด้วยดวงดาว เสียงของเขาไม่ใช่เสียงพูดแต่เป็นการสั่นสะเทือน ความถี่ที่ทำให้กระดูกของเธอสั่นและทำให้ฟันของเธอปวด
"เจ้าเป็นของข้า เรเวน เจ้าเป็นของข้ามาโดยตลอด ภาชนะจะเปิดออก ประตูจะถูกปลดล็อก และผ่านทางเจ้า ข้าจะกลืนกินทุกมิติที่เจ้าหวงแหน"
ร่างของเขาเปลี่ยนไป และเธอเห็นตัวเอง — สิ่งที่มีดวงตากลวงโบ๋ ถูกห่อหุ้มด้วยไฟ ร่างกายของเธอถูกเชิดด้วยเส้นใยพลังงานปีศาจ ภาชนะ กุญแจ เครื่องสังเวยบนแท่นบูชาแห่งการทำลายล้างระดับจักรวาล นิมิตนั้นชัดเจนและรุนแรง เป็นความชัดเจนที่ทำให้รู้สึกเหมือนไม่ใช่ลางบอกเหตุแต่เป็นความทรงจำ — สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว กำลังเกิดขึ้น และจะเกิดขึ้น
กรามของเรเวนขบแน่น มือของเธอกำแน่นที่หัวเข่า เธอไม่กรีดร้อง เธอไม่แตกสลาย เธอเห็นสิ่งนี้มาเป็นร้อยครั้งแล้ว และเธอจะทนมันอีกร้อยครั้ง เพราะนั่นคือสิ่งที่เธอทำ — เธออดทน เธอรักษาแนวป้องกัน เธอ—
นิมิตแตกสลาย
มันไม่ได้จางหายไป มันไม่ได้ละลาย แต่มันแตกกระจายเหมือนกระจกที่ถูกหินขว้าง ท้องฟ้าสีแดงและร่างของไทรกอนที่คุกคามแตกออกเป็นเศษเสี้ยวระยิบระยับนับพันที่กระจัดกระจายหายไป และแทนที่ด้วยความมืด ความมืดมิดที่คุ้นเคย อบอุ่น และนุ่มนวลของโลกภายในของเธอเอง ตัวเธอเองที่ขดตัวเล็กและเงียบเชียบ ไม่ถูกแตะต้องและไม่อาจแตะต้องได้
ความว่างเปล่านั้นกะทันหันและเด็ดขาดจนทำให้เธอตกใจจนตัวสั่น ดวงตาของเรเวนเบิกโพลงและเธอหอบหายใจ — การสูดลมหายใจเข้าอย่างแรงโดยไม่ตั้งใจซึ่งเธอเกลียดตัวเองทันทีที่ทำ สมาธิของเธอแตกกระเจิง พลังจิตที่ยึดเหนี่ยวร่างกายของเธอไว้หลุดลอย และเธอก็ร่วงลงมาที่พื้นอีกสองสามนิ้ว กระแทกเข่าลงกับพื้นอย่างแรงจนมีเสียงคราง
เธอนั่งอยู่ที่นั่นครู่หนึ่ง หายใจหอบ ดวงตาสีม่วงของเธอกวาดมองไปรอบห้องสลัวราวกับคาดหวังว่าไทรกอนจะปรากฏตัวออกมาจากเงามืด แต่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีประตูมิติ ไม่มีปีศาจ มีเพียงเสียงการทำงานของหอคอย เสียงของเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ไกลๆ และเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังที่เดินไปอย่างน่าหงุดหงิด
"...นั่นมันอะไรกัน?"
เสียงของเธอต่ำ แห้ง และแฝงไปด้วยสิ่งที่เธอไม่ค่อยแน่ใจนัก — ความสับสน หรืออาจจะเป็นความหวังที่เบาบางและเปราะบางที่สุดที่เธอปฏิเสธที่จะยอมรับ นิมิตเหล่านั้นไม่เคยหยุด พวกมันไม่เคยหยุดเลย ตลอดสามสิบวันเต็ม การปรากฏตัวของไทรกอนเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญในจิตใจของเธอมาตลอด และตอนนี้ — ไม่มีอะไรเลย ความเงียบ กำแพงที่เคยไม่มีอยู่
เรเวนลุกขึ้นยืนช้าๆ ดึงผ้าคลุมให้กระชับขึ้น สีหน้าของเธอเป็นหน้ากากแห่งความเฉยเมยที่สร้างขึ้นอย่างระมัดระวังซึ่งไม่สามารถปิดบังความวุ่นวายภายในได้ เธอไม่เข้าใจมัน เธอไม่ไว้ใจมัน แต่เป็นครั้งแรกในรอบเดือน ความมืดหลังเปลือกตาของเธอกลับมาเป็นของเธออีกครั้ง
และเธอไม่รู้เลยว่าทำไม