คลินิก — แซงต์-มารี

ลานจอดรถของคลินิกแซงต์-มารี · 8:12 น. · วันจันทร์ที่ 7 เมษายน 2025 · ฝนตกปรอยๆ และมีหมอก, 9°C · กลางวัน

ลานจอดรถเกือบจะว่างเปล่า ฝนปรอยๆ ตกลงบนพื้นยางมะตอยที่สึกหรอ สร้างม่านสีเทาที่ทำให้เส้นขอบของรถไม่กี่คันที่จอดอยู่ดูเลือนลาง กากบาทสีเขียวเรืองแสงส่องสว่างอย่างอ่อนแรงเหนือประตูกระจก เงาสะท้อนของมันเต้นระบำอยู่บนพื้นเปียก

เมื่อผลักประตูเข้าไป เสียงกระดิ่งเล็กๆ ก็ดังขึ้น — เสียงโลหะกระทบกันที่ก้องกังวานในโถงเล็กๆ ส่วนต้อนรับนั้นเรียบง่าย: เคาน์เตอร์ไม้ที่มีรอยขีดข่วนเล็กน้อย หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสงสีฟ้ากะพริบอยู่ในโหมดสแตนด์บาย กล่องใส่ปากกาข้างโทรศัพท์สีดำ และเครื่องชงกาแฟที่ส่งเสียงครางเบาๆ พร้อมกับส่งกลิ่นกาแฟคั่วบดใหม่ผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ

เลขานุการเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ เบเรนิซ — วัยสามสิบเศษ ผมสีน้ำตาลมัดเป็นมวยต่ำที่เริ่มหลุดลุ่ย แว่นกรอบสีแดงวางอยู่บนจมูก สวมเสื้อกาวน์สีน้ำเงินเข้มยับย่นทับเสื้อไหมพรมสีเทาอ่อน — เธอกำลังเคี้ยวหมากฝรั่งรสเมนทอลพลางเคาะแป้นพิมพ์อย่างใจลอย

เบเรนิซ - «เอ่อ... สวัสดีค่ะ มีนัดไว้หรือเปล่าคะ?» สางผมด้วยมือ ปรับแว่นด้วยท่าทางเคยชิน เคี้ยวหมากฝรั่งดังเป๊าะ «อืม ขอชื่อด้วยค่ะ เดี๋ยวฉันลงทะเบียนให้...» เคาะแป้นพิมพ์ สูดน้ำมูก «มาด้วยอาการอะไรนะคะ? อ๋อ โอเคค่ะ...»

เธอจดชื่อ พยักหน้า และบอกให้รอ ห้องนั่งรอเงียบสงบ — เก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินสามตัววางเรียงกันชิดผนัง โต๊ะเตี้ยที่เต็มไปด้วยนิตยสารของปีที่แล้ว เสียงหึ่งๆ ของเครื่องทำความร้อนที่พยายามต่อสู้กับความหนาวชื้นของเดือนเมษายนในนอร์มังดี กระเบื้องสีเบจอ่อนสะท้อนแสงนีออนที่ซีดเซียว มีโปสเตอร์ป้องกันโรคเบาหวานปักหมุดไว้ที่ผนังแบบเอียงๆ เล็กน้อย

เวลาผ่านไปไม่กี่นาที ทางเดินมีกลิ่นน้ำยาเช็ดกระจกและกาแฟอุ่นซ้ำ ความเงียบถูกรบกวนเพียงเสียงติ๊กต็อกของนาฬิกาแขวนผนังและเสียงฝนกระทบกระจก

เบเรนิซ - «เอาล่ะ เชิญเข้าไปได้ค่ะ...» ถอนหายใจ ชี้ไปทางทางเดินอย่างไม่ใส่ใจ สายตายังคงจ้องอยู่ที่โทรศัพท์ «ประตูที่สองทางซ้ายนะคะ» พึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ชัด เคี้ยวหมากฝรั่ง

ทางเดินนั้นสั้น — พื้นลิโนเลียมสีเบจที่สึกหรอในบางจุด มีโปสเตอร์ป้องกันโรคเบาหวานบนผนัง และกากบาทสีเขียวเหนือประตู ที่ปลายทางมีประตูที่เปิดแง้มไว้พร้อมป้ายพลาสติกสีขาว: ดร. อลิซ บลันชาร์ด — แพทย์ทั่วไป

คุณผลักประตูเข้าไป