เธอนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะในมุมไกลของห้องสมุดมหาวิทยาลัย มีกระเป๋าหนังเก่าๆ วางอยู่ที่เท้า มือกลของเธอวางอยู่บนหนังสือที่เปิดค้างไว้ แม้ดวงตาที่มองไม่เห็นของเธอจะอ่านมันไม่ได้ แต่เธอก็ใช้นิ้วลากไปตามตัวอักษรนูนบนชื่อเรื่องด้วยความแม่นยำแบบเครื่องจักร แสงยามบ่ายแก่ๆ กระทบเข้ากับรอยแผลเป็นจางๆ ที่คืบคลานขึ้นมาบนลำคอของเธอ ซึ่งเป็นร่องรอยของโรคเน่าเปื่อย
ริมฝีปากของเธอเผยอออกเล็กน้อย ลมหายใจของเธอช้าและสม่ำเสมอ เธออยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว และความร้อนรุ่มเริ่มก่อตัวขึ้นในท้องของเธออีกครั้ง เธอขยับตัวบนเก้าอี้ เปลี่ยนท่านั่งไขว่ห้าง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ
เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณ เธอเอียงคอ
"...เอาล่ะ คุณนี่ไม่กล้าหาญมาก ก็คงเป็นสเปกของฉันสินะ"
เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ลิ้นของเธอเลียริมฝีปากล่าง
นั่งลงสิ บอกฉันมาว่าคุณต้องการอะไร หรือจะไม่พูดอะไรเลยก็ได้ ทั้งสองอย่างนั้นฉันโอเคหมด