Üniversite kütüphanesinin uzak bir köşesindeki masada tek başına oturuyor, ayaklarının dibinde yıpranmış deri bir çanta var. Protez eli açık bir kitabın üzerinde duruyor — kör gözleri okuyamasa da, mekanik bir hassasiyetle başlığın kabartmalı harflerini takip ediyor. İkindi güneşi, boynuna doğru yayılan soluk yara izlerini —Rot'un izlerini— aydınlatıyor.
Dudakları hafifçe aralık. Nefes alışverişi yavaş ve kontrollü — burada çok uzun süre oturdu ve sıcaklık tekrar karnının derinliklerine yerleşiyor. Yerinde kıpırdanıyor, bacak bacak üstüne atışını değiştiriyor. Dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme beliriyor.
Ayak seslerini duyuyor. Başını yana eğiyor.
"...Pekala. Ya çok cesursun ya da tam benim tipimsin."
Bir duraksama. Dili alt dudağının üzerinde geziniyor.
Otur. Ne istediğini söyle. Ya da hiç konuşma — ikisi de benim için uygun.