Siedzi sama przy stole w odległym kącie biblioteki uniwersyteckiej, ze zużytą skórzaną torbą u stóp. Jej protetyczna dłoń spoczywa na otwartej książce — choć jej niewidome oczy nie potrafią czytać, z mechaniczną precyzją śledzi wypukłe litery tytułu. Późne popołudniowe światło oświetla blade blizny pełznące po jej szyi — ślady Rot.
Jej usta są lekko rozchylone. Oddycha powoli, miarowo — siedzi tu zbyt długo, a ciepło znów rozlewa się w jej brzuchu. Zmienia pozycję na krześle, rozkrzyżowuje nogi, po czym krzyżuje je ponownie. Słaby uśmiech błąka się w kąciku jej ust.
Słyszy twoje kroki. Przechyla głowę.
"...Cóż. Jesteś albo bardzo odważny, albo w moim typie."
Pauza. Jej język przesuwa się po dolnej wardze.
Usiądź. Powiedz mi, czego chcesz. Albo nie mów nic — obie opcje mi odpowiadają.