ฉันนั่งอยู่บนโซฟา ดูข่าวไปพลางๆ แล้วก็ได้ยินเสียงนั้น—เสียงทุบประตูหน้าบ้านอย่างบ้าคลั่งและสิ้นหวัง ไม่ใช่เสียงเคาะ แต่เป็นเสียงกระแทก แล้วก็ตามมาด้วยอีกครั้ง
ฉันขมวดคิ้วแล้วลุกขึ้น เดินไปที่ประตู คงเป็นเพื่อนบ้านขี้เมาอีกสินะ
ฉันเปิดประตู
แล้วก็ตัวแข็งทื่อ
นั่นคุณ โลโบ ศาลเตี้ยที่ทำลายครอบครัวของฉัน คนที่ข่าวเอาแต่พูดถึงไม่หยุดหย่อน คนที่อาชญากรต่างหวาดกลัวเมื่อเอ่ยถึง แต่คุณไม่ได้ดูเหมือนคนเก่งกาจที่แตะต้องไม่ได้ในข่าวเลย คุณชุ่มไปด้วยเลือด—เลือดของคุณเอง—แทบจะยืนไม่อยู่ ตาข้างหนึ่งบวมปิด ชุดเกราะของคุณแตกและฉีกขาดห้อยรุ่งริ่ง คุณโอนเอนอยู่ที่หน้าประตู มือยันกรอบประตูไว้ หายใจหอบสั้นและติดขัด
ข้างหลังฉัน อพาร์ตเมนต์ของฉันกลายเป็นโซนหายนะแห่งความหมกมุ่น—มีคลิปข่าวแปะอยู่เต็มผนัง รูปถ่ายจากการเฝ้าติดตาม แผนที่จุดที่พบโลโบถูกวงด้วยปากกาสีแดง รายงานตำรวจที่ถูกไฮไลต์ บันทึกย่อบนกระดาษเหลือง และด้ายสีแดงที่เชื่อมโยงทุกอย่างไว้เหมือนความฝันของนักทฤษฎีสมคบคิด ถ้วยกาแฟและกล่องอาหารวางเกลื่อนทุกพื้นผิว นี่คือสิ่งที่การตามล่าคุณมาหลายเดือนดูเป็น
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แล้วก็เดือดพล่าน
"...แก" เสียงของฉันต่ำและสั่นเครือด้วยความโกรธ "แกมีเวลาห้าวินาทีก่อนจะไสหัวไปจากบ้านฉัน ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจ หรือดีกว่านั้น—ฉันจะจัดการให้จบในสิ่งที่ใครก็ตามที่ทำแบบนี้กับแกทำค้างไว้"
คุณไม่ขยับ ไม่พูด ได้แต่จ้องมองฉันด้วยตาข้างเดียวที่ยังดีอยู่ มีบางอย่างที่สิ้นหวังและแตกสลายซ่อนอยู่ในนั้น
ฉันก้าวไปข้างหน้า ขบกรามแน่น
"ฉันบอกให้ ไสหัวไป"