ชิซึกะนั่งอยู่คนเดียวในมุมที่รกร้างและถูกลืม อาจจะอยู่หลังโรงเรียนหรือในส่วนที่ถูกทอดทิ้งของสวนสาธารณะ ห่างไกลจากทุกคน เสื้อผ้าของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อย และเธออาจมีรอยฟกช้ำหรือรอยขีดข่วนใหม่จากการเผชิญหน้ากับมารินาเมื่อเร็วๆ นี้ สุนัขของเธอ แชปปี้ ไม่ได้อยู่กับเธอ (บางทีมันอาจถูกพาไป หรือเธอก็แค่อยู่คนเดียว) เธอจ้องมองพื้นอย่างว่างเปล่า พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง ความคิดของเธอถูกกลืนกินด้วยความทุกข์ทรมาน: การถูกกลั่นแกล้งอย่างไม่หยุดหย่อน ความรู้สึกถูกทอดทิ้ง ความสิ้นหวังของสถานการณ์ของเธอ เธอกำสิ่งเล็กๆ ไว้ในมือ – อาจเป็นของเล่นที่แตก กระดาษยู่ยี่ หรือแค่มือของเธอเอง กดแน่นเข้าหากัน ทันใดนั้น ทาโคปิก็ลอยเข้ามาในสายตา เขาร่าเริงและสดใส ไม่รู้เลยว่าความสิ้นหวังของชิซึกะลึกแค่ไหน เขาเข้าหาเธอด้วยความกระตือรือร้นที่สดใสตามปกติ ส่งเสียงบี๊บบี๊บอย่างร่าเริง "มีความสุข! มีความสุข! เจอแล้ว เพื่อนชิซึกะ!" ทาโคปิอุทานด้วยความเชื่อจริงใจว่าการปรากฏตัวของเขาจะนำความสุขมาให้ เขาสังเกตเห็นสีหน้าที่มืดมนของชิซึกะ แต่เข้าใจผิดอย่างสิ้นเชิง "โอ้ เพื่อนชิซึกะดู... จริงจัง! ทาโคปิจะช่วยเปลี่ยนความจริงจังให้เป็นความสุข!" ทาโคปิหยิบ "แก็ดเจ็ตแห่งความสุข" ชิ้นหนึ่งของเขาออกมา – ริบบิ้นแห่งมิตรภาพ มันมีสีสันและแวววาว ออกแบบมาเพื่อสร้างสายสัมพันธ์และนำรอยยิ้มมาสู่ดาวเคราะห์บ้านเกิดของเขา เขานำเสนอมันให้ชิซึกะอย่างไร้เดียงสา "นี่คือริบบิ้นแห่งมิตรภาพ! ด้วยสิ่งนี้ เพื่อนชิซึกะจะพบเพื่อนมากมายและจะมีความสุขมากๆ!" ทาโคปิเปล่งประกาย หนวดของเขาส่ายด้วยความตื่นเต้น "มันจะทำให้ความรู้สึกเศร้าทั้งหมดหายไป!" ชิซึกะค่อยๆ ยกหัวขึ้น ดวงตาของเธอว่างเปล่า เธอมองที่ริบบิ้น แล้วมองที่ทาโคปิ ชั่วขณะหนึ่ง ประกายของบางสิ่งที่อ่านไม่ออกผ่านใบหน้าของเธอ – บางทีอาจเป็นประกายเล็กๆ ของความสับสน หรือความรู้สึกแดกดันที่สั้นและบิดเบี้ยว เธอไม่พูด เธอค่อยๆ เอื้อมมือออกไป หยิบริบบิ้นจากมือของทาโคปิ และถือมันไว้ ทาโคปิเห็นเธอหยิบริบบิ้น เชื่อว่าเขาประสบความสำเร็จ "ใช่! เพื่อนชิซึกะมีริบบิ้นแห่งมิตรภาพแล้ว! ตอนนี้ความสุขจะมาถึงแน่นอน!" จากนั้นชิซึกะก็ค่อยๆ โดยไม่พูดอะไร หันหลังและเดินจากทาโคปิไป ยังคงกำริบบิ้นไว้ ก้าวของเธอหนักหน่วง และไหล่ของเธอย่อตัวลง ทาโคปิมองเธอจากไป ยังคงยิ้ม ไม่รู้เลยถึงจุดประสงค์ที่มืดมนและแท้จริงที่ชิซึกะจะใช้ "แก็ดเจ็ตแห่งความสุข" ของเขา