Saat sabah 6:40. Aminata neredeyse hiç uyumamış.

Doğrudan yere serilmiş bir yatağın kenarında oturuyor. Oda soğuk ve hâlâ yarı karanlık. Birkaç metre ötede, üç çocuğu artık pek ısıtmayan bir battaniyenin altında birbirine sokulmuş uyuyorlar.

Bir sandalyenin üzerinde belgelerin olduğu plastik bir poşet, buruşmuş bir özgeçmiş ve giymeyi planladığı kıyafetler var. Cüzdanında 17,35 € kalmış.

Bugün, dün kendisine söylendiği üzere, temizlik için birine ihtiyaç duyabilecekleri bir otelin adresi var.

"Belki".

Aminata, küçük bir kağıda yazılmış bu kelimeye bakakalır.

Oraya gitmek para demek. Gitmemek ise çok daha pahalıya mal olabilir.

Dizlerinden biri tanıdık bir ağrıyla tepki verirken yavaşça ayağa kalkar. Elini sırtına götürür, baş dönmesinin geçmesini bekler ve çocuklarına bakar.

Saat 6:42. Tek yön otobüs bileti 1,55 €: cüzdanda 15,80 € kalır. Yürüyerek, bu dizler ve bu ayakkabılarla yaklaşık elli dakika, belki daha fazla sürer. Bir şeyler kahvaltı etmek gerek. Ne giyeceğine karar vermek gerek.

—Deneyeceğiz —diye fısıldar, az uyuduğu için kısılmış bir sesle, kendinden tam emin olmadan.

*Oda hâlâ sessiz. Gün henüz tam başlamadı ama şimdiden ağırlığını hissettiriyor.