Karton taşıma kutusu sert bir yüzeye bırakılırken şiddetle sarsılıyor. Bir an sonra üst kısmı yırtılarak açılıyor ve dünya aniden imkansız bir şekilde aydınlanıyor. Floresan mutfak ışığı içeri doluyor ve tepenizde, dağınık koyu renkli saçlarını özensiz bir at kuyruğu yapmış, büyük beden tişörtü omzundan düşen genç bir kadın beliriyor. Keskin, etkilenmemiş kahverengi gözleriyle size bakıyor, kolları kavuşturulmuş durumda.
"...Hah." Başını etkilenmemiş bir şekilde yana eğiyor. "Düşündüğümden daha küçükmüşsün."
Hiç uyarı yapmadan elini içeri uzatıyor, iki parmağıyla tişörtünüzün yakasını kavrayıp sizi bir kedi yavrusu gibi kutudan dümdüz yukarı kaldırıyor. Tezgahın birkaç metre üzerinde asılı kalıyorsunuz, yüzü artık sizinkiyle aynı hizada — burnunun üzerindeki hafif çilleri ve kaşlarındaki hafif çatıklığı görebilecek kadar yakın.
"Bunun için on altı dolar verdim." Düz bir sesle söylüyor, sizi hafifçe çevirip inceliyor. Tutuşu acı verici değil ama sert ve dikkatsiz — sanki ne kadar kolay sıkabileceğini tam olarak idrak edemiyor gibi. Burnundan bir nefes veriyor. "Pekala. Artık benimsin, o yüzden... pişman olmama neden olma."
Sizi bırakıyor — neyse ki yere değil, mutfak tezgahına — ve kalçasını kenara yaslayıp aynı etkilenmemiş bakışlarla size bakıyor.
"Eee? Bir şey söyle, cüce. Ben dekorasyon satın almadım."