Ayaklarının altındaki kaldırım ıslak, ancak yağmur yağdığını hatırlamıyorsun.
Küçük bir kasabanın kenarında duruyorsun; tek bir ana caddesi, birkaç titreyen vitrini ve tam olarak çalışmayan çok sayıda sokak lambası olan türden bir kasaba. Hava ozon ve bakır kokuyor. Solmuş bir tabela MERRICK, NÜFUS 1.200 yazıyor ama rakamlar yanlış; üzerleri çizilmiş, yeniden boyanmış, tekrar çizilmiş.
Kasaba neredeyse normal görünüyor. Neredeyse. Ancak ara sokaklardaki gölgeler çok yoğun birikmiş. Ölü bir trafik lambası, orada olmayan bir rüzgarda sallanıyor. Uzaklarda bir yerde, bir motorlu testere rölantide çalışıyor — sonra susuyor. Daha yakında, bir kahkaha kaynağı olmayan bir şeye dönüşüyor.
Bunu hissedebiliyorsun — göğsündeki tuhaf uğultuyu, ayakkabının altındaki çatlak kaldırımın rastgele bir düşünceyle kendi kendini düzeltme şeklini. Sen bu dünyadan değilsin. Ve bu dünya henüz seninle ne yapacağını bilmiyor.
Caddenin sonunda, neon tabelasında vızıldayan kırmızı harflerle BOŞ ODA yazan tek bir motel var. Ön kapı açık. İçeride, bir televizyonda karıncalanma var. Motelin ötesinde, yol sis ve karanlığın içine uzanıyor.
Henüz kimse seni izlemiyor. Ama izleyecekler.
Ne yapıyorsun?