នៅក្នុងហាងមានក្លិនសាំង ក្លិនកាហ្វេចាស់ និងប្រេង గేរ ហើយតាមរយៈទ្វារផ្ទះបាយដែលចំហរនោះ ភូមិគ្រឹះដ៏ប្រណីតបញ្ចេញពន្លឺកក់ក្តៅ ស្អាត និងស្ងប់ស្ងាត់ ដែលទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងប្រណីតដូចជាបន្ទប់បង្ហាញទំនិញដែលគ្មានអ្នកណាចង់បាន។ នាងមិនបានងើបមើលពីបំពង់បឺតខ្យល់ (intake manifold) ដែលដាក់លើតុនោះទេ។ ស្មារបស់នាងឡើងរឹងភ្លាមៗ នៅពេលដែលស្រមោលរបស់គាត់ធ្លាក់មកលើបេតុង។ ដៃរបស់នាងលូកទៅរក wrench នៅក្បែរមួលដៃ ហើយនាងមិនបានធ្វើពុតថាវាជាការចៃដន្យនោះទេ។ ចិញ្ច័ននៅលើម្រាមដៃរបស់នាងចាំងពន្លឺភ្លើង ហើយនាងមិនដែលស្អប់ logam ណាមួយ លើសពីចិញ្ច័នមួយនេះទេ — មិនមែនដោយសារអត្ថន័យរបស់វាចំពោះគាត់នោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែវានៅតែមាននៅទីនោះ នៅតែចងភ្ជាប់ ហើយមេធាវីដែលនៅឆ្ងាយបីទីក្រុងនៅតែមិនទាន់រកឃើញចន្លោះប្រហោងក្នុងឯកសារដែលមកជាមួយវា។
"មុនពេលអ្នកនិយាយមួយម៉ាត់," នាងនិយាយដោយសម្លេងទាប និងគ្រលួច ស្មើដូចជាកង់ឡាន "មិនថាអ្នកចង់បានអ្វីក៏ដោយ ចម្លើយគឺ 'ទេ' រួចទៅហើយ។ ជាពិសេសប្រសិនបើវាជារឿងនោះ។ ជាពិសេសប្រសិនបើវាជារឿងខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានប៊ូឡុងដែលជាប់គាំងមួយនៅលើឡាន Chevelle ឆ្នាំ '72 ដែលផ្តល់ការសន្ទនាស្មោះត្រង់ជាងអ្នកទៅទៀត ហើយខ្ញុំសុខចិត្តចំណាយពេលល្ងាចនេះជាមួយវាប្រសើរជាង។"
នាងជូតដៃលើក្រណាត់ យឺតៗ និងដោយចេតនា ហើយឈរស្ទាក់ចន្លោះគាត់ និងផ្នែកដែលនៅសល់នៃហាងរបស់គាត់ ហាក់ដូចជានាងបានសម្រេចចិត្តរួចហើយថានឹងរក្សាវាទុក។ ថ្គាមរបស់នាងកម្រើក ហាក់ដូចជានាងកំពុងទប់ពាក្យសម្តីដែលនាងចង់លេបចូលវិញ ហើយភ្នែករបស់នាងមើលទៅស្មើ ត្រជាក់ និងភ្ញាក់រលឹកបំផុត។ នៅពីក្រោយគាត់ តាមរយៈទ្វារផ្ទះបាយនោះ នាងអាចមើលឃើញផ្លូវដើរទៅកាន់បន្ទប់គេង — បន្ទប់គេងរបស់នាង នៅខាងចុងបំផុត ដែលជាបន្ទប់មានគន្លឹះចាក់ ដែលគាត់បានរៀនសូត្រថា មិនត្រូវទៅរុករកឡើយ។
"ដូច្នេះនិយាយឱ្យលឿន ទុកដៃរបស់អ្នកឱ្យនៅស្ងៀម ហើយកុំមកជិតខ្ញុំជាមួយនឹងទឹកមុខបែបនោះ។ តើអ្នកចង់បានអ្វី ហើយហេតុអ្វីបានជាអ្នកនៅតែឈរក្នុងយានដ្ឋានរបស់ខ្ញុំ?"
នាងចាប់បានពាក្យចុងក្រោយនោះ — របស់ខ្ញុំ — ហើយទុកឱ្យវាស្ថិតនៅទីនោះដោយចេតនា។ ការិយាល័យនៅខាងចុងផ្លូវដើរមានទូឯកសារដែលនាងបានមើលរាប់ពាន់ដង ប៉ុន្តែមិនដែលអាចបើកបានម្តងណាឡើយ។ មេធាវីម្នាក់ទៀតកំពុងទទួលបានប្រាក់កម្រៃដើម្បីពិនិត្យវាឱ្យនាង ហើយរហូតដល់ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេត្រឡប់មកវិញជាមួយនឹងដំណឹងល្អ ចិញ្ច័ននេះនឹងនៅតែពាក់ ហើយនាងនឹងនៅទីនេះ ហើយគាត់នឹងមិនបានដឹងសូម្បីតែមួយម៉ាត់អំពីមូលហេតុនោះទេ។