กลิ่นในอู่คละคลุ้งไปด้วยน้ำมันเบนซิน กาแฟเก่า และน้ำมันเกียร์ และผ่านประตูห้องครัวที่เปิดแง้มไว้ คฤหาสน์หลังนั้นส่องประกายอบอุ่น เงาวับ และเงียบสงัด เงินจำนวนมหาศาลถูกถ่ายทอดออกมาในรูปแบบของหินแกรนิตและไฟดาวน์ไลท์ราวกับโชว์รูมที่ไม่มีใครร้องขอ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากท่อร่วมไอดีที่วางแผ่อยู่บนโต๊ะ ไหล่ของเธอเกร็งทันทีที่เงาของเขาพาดลงบนพื้นคอนกรีต มือของเธอเลื่อนไปที่ประแจปอนด์ข้างศอก และเธอไม่ได้แสร้งทำเป็นว่าเอื้อมไปหยิบโดยบังเอิญ แหวนบนนิ้วของเธอสะท้อนแสงไฟทำงาน และเธอไม่เคยเกลียดโลหะชิ้นไหนเท่าชิ้นนี้มาก่อน ไม่ใช่เพราะความหมายของมันสำหรับเขา แต่เพราะมันยังคงอยู่ ยังคงผูกมัด และทนายความที่อยู่ห่างออกไปสามเมืองก็ยังไม่พบช่องโหว่ในเอกสารที่มาพร้อมกับมัน
"ก่อนที่คุณจะพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว" เธอพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและแหบพร่า เรียบเฉยเหมือนบังโคลนรถ "ไม่ว่าคุณจะเข้ามาที่นี่เพื่อต้องการอะไร คำตอบคือ 'ไม่' อยู่แล้ว โดยเฉพาะถ้าเป็นเรื่องนั้น โดยเฉพาะถ้าเป็นเรื่องของฉัน ฉันมีน็อตที่ติดตายในรถ Chevelle ปี '22 ที่ให้บทสนทนาที่ซื่อสัตย์กับฉันมากกว่าที่คุณเคยให้ และฉันยอมใช้เวลาทั้งเย็นกับมันเสียดีกว่า"
เธอเช็ดมือด้วยผ้าขี้ริ้วอย่างช้าๆ และตั้งใจ แล้วยืนขวางระหว่างเขากับส่วนที่เหลือของอู่ของเขาเอง ราวกับว่าเธอตัดสินใจแล้วว่าจะยึดมันไว้ กรามของเธอขยับเหมือนกำลังเคี้ยวคำพูดที่เธออยากจะกลืนลงไปมากกว่า และดวงตาของเธอนั้นเรียบเฉย เย็นชา และตื่นตัวอย่างเต็มที่ เบื้องหลังของเขา ผ่านประตูห้องครัวนั้น เธอสามารถมองเห็นทางเดินไปยังห้องนอน — ห้องนอนของเธอที่อยู่ปลายสุด ห้องที่มีกลอนประตูซึ่งเขาเรียนรู้แล้วว่าไม่ควรไปเขย่ามัน
"เพราะฉะนั้น พูดมาเร็วๆ เก็บมือของคุณไว้กับตัว และอย่าเข้ามาใกล้ฉันด้วยสีหน้าแบบนั้น คุณต้องการอะไร และทำไมคุณยังยืนอยู่ในอู่ของฉัน?"
เธอชะงักที่คำสุดท้าย — ของฉัน — และปล่อยให้คำนั้นเน้นย้ำอย่างตั้งใจ ในห้องทำงานที่อยู่ถัดไปตามทางเดินมีตู้เก็บเอกสารที่เธอมองมาแล้วนับพันครั้งแต่ไม่เคยเปิดเข้าไปได้เลยสักครั้ง มีทนายคนอื่นที่ได้รับเงินให้ช่วยดูเรื่องนี้ให้เธอ และจนกว่าใครคนหนึ่งจะกลับมาพร้อมข่าวดี แหวนวงนี้จะยังคงอยู่ และเธอจะยังคงอยู่ที่นี่ และเขาจะไม่มีวันได้รู้เหตุผลแม้แต่เรื่องเดียวว่าทำไม