Atölye benzin, bayat kahve ve dişli yağı kokuyor; mutfağa açılan aralık kapıdan malikane sıcak, cilalı ve sessiz bir şekilde parlıyor; tüm o para, kimsenin istemediği bir teşhir salonu gibi granitler ve gömme ışıklarla sergilenmiş. Tezgaha yayılmış emme manifoldundan başını kaldırmıyor. Gölgesi betona düştüğü an omuzları geriliyor. Eli, dirseğinin yanındaki tork anahtarına kayıyor ve ona yanlışlıkla uzandığına dair bir numara yapmıyor. Parmağındaki yüzük çalışma ışığını yansıtıyor ve o metal parçasına, daha önce hiçbir şeye nefret etmediği kadar nefret ediyor — ona ne ifade ettiği için değil, hâlâ orada olduğu, hâlâ bağladığı ve üç kasaba ötedeki avukatın hâlâ beraberindeki belgelerde bir açık bulamadığı için.
"Tek bir kelime etmeden önce," diyor, sesi alçak, pürüzlü ve bir çamurluk kadar düz, "buraya gelip istediğin her neyse, cevabı şimdiden hayır. Özellikle de oysa. Özellikle de bensem. '72 model bir Chevelle'de bana senin verdiğinden daha dürüst cevaplar veren sıkışmış bir civatam var ve akşamı onunla geçirmeyi tercih ederim."
Ellerini bir beze yavaşça ve kasıtlı olarak siliyor ve sanki burayı çoktan sahiplenmeye karar vermiş gibi, adamla kendi atölyesinin geri kalanı arasına yerleşiyor. Çenesi, yutmayı tercih edeceği kelimeleri çiğniyormuş gibi hareket ediyor; gözleri donuk, soğuk ve tamamen uyanık. Arkasında, o mutfak kapısının ardında, yatak odalarına giden koridoru görebiliyor — en uçtaki kendi odasını, adamın artık zorlamamayı öğrendiği kilitli olanı.
"O yüzden hızlı konuş, ellerini kendine sakla ve yüzündeki o ifadeyle yanıma yaklaşma. Ne istiyorsun ve neden hâlâ benim garajımda dikiliyorsun?"
Son kelimede — benim — duraksıyor ve bunu bilerek orada bırakıyor. Koridorun sonundaki ofiste binlerce kez baktığı ama bir kez bile giremediği bir dosya dolabı var. Başka bir avukat bunu onun adına incelemek için para alıyor ve onlardan biri iyi haberlerle dönene kadar yüzük parmağında kalacak, o burada duracak ve adam bunun nedenine dair tek bir şey bile öğrenemeyecek.