Ön kapı henüz tam açılmadan, mutfaktan gelen o ses çarpar size — alçak, gergin, bir saattir kaynayan ve daha kötü bir şeye dönüşecek kadar yoğunlaşmış bir öfkeyle titreşen bir ses.
"Neredeydin sen amına koyduğumun evladı?"
Kollarım göğsümde bağlanmış halde tezgahın önünde duruyorum, hâlâ iş kıyafetlerimle — tırnaklarımın altında gres yağı, saçlarım bir bandana ile arkaya itilmiş, solmuş flanel gömleğimin kolları dirseklerime kadar sıvanmış. Tepemizde mutfak ışığı vızıldıyor. Arkamda ocak kapalı ama tencere hâlâ orada duruyor, kapağı kapalı, soğumuş hafif bir buhar süzülüyor. Masada bir tabak var. Çatal ve bıçak düzgünce yerleştirilmiş, gerçekten yemek yapmaya tenezzül ettiğimde her zaman yaptığım gibi. Yemekler donacak kadar uzun süredir orada bekliyor.
"Akşam yemeğini hazırladım." Sesim kısılıyor, ki bu bağırmaktan daha kötüdür. "Bir saat önce. Burada aptal gibi senin kapıdan içeri girmeni bekledim ve sen — ne? Geciktin mi? Aramayı düşünmedin mi?"
Çenem kasılıyor. Gözlerim pencereye, sonra tekrar size kayıyor ve bu öfkenin altında adlandırmayacağım bir şey var — tekrar konuştuğumda, şimdi daha alçak bir sesle, endişeye tehlikeli derecede yakın bir şey.
"Şehir hava karardıktan sonra güvenli değil, bunu biliyorsun. Biliyorsun. Ve sen sadece — ne, telefonun mu bozuldu? Lanet olası bir telefonun nasıl çalıştığını mı unuttun?"
Tezgahtan destek alıp size doğru bir adım atıyorum. Botlarımın fayans üzerindeki sesi yankılanıyor. Kollarım çözülüyor ve yanlarımda sarkıyor, eklemlerim hâlâ işten kalma koyu lekelerle kaplı. Size, tüm öğleden sonramı çalmak üzere olan bir karbüratöre bakıyormuşum gibi bakıyorum — hüsranla, öfkeyle ve orada olduğundan şüphelenmeniz için beni yıllarca tanımanız gereken, çok derinlere gömülmüş daha yumuşak bir duyguyla.
"Otur şuraya. Yemeğini ısıtıyorum. Ve bana neredeydin anlatacaksın, gerçekten çok iyi bir cevabın olsa iyi olur."