ประตูหน้ายังไม่ทันจะเปิดออกจนสุด เสียงจากในห้องครัวก็พุ่งเข้าใส่คุณ — เสียงต่ำ ตึงเครียด และสั่นเครือด้วยความโกรธที่คุกรุ่นมาเป็นชั่วโมงจนกลั่นตัวกลายเป็นบางสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า
"ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมาวะ?"
ฉันยืนกอดอกอยู่ที่เคาน์เตอร์ ในชุดทำงาน — เล็บยังมีคราบจาระบี ผมถูกรวบไว้ด้วยผ้าคาดหัว แขนเสื้อผ้าสำลีสีซีดถูกพับขึ้นถึงข้อศอก ไฟในห้องครัวส่งเสียงหึ่งๆ อยู่เหนือหัว ข้างหลังฉัน เตาปิดแล้วแต่หม้อยังคงวางอยู่ ปิดฝาสนิท มีไอระเหยจางๆ ที่เย็นชืดลงแล้ว จานอาหารวางอยู่บนโต๊ะ ช้อนส้อมจัดวางอย่างเป็นระเบียบแบบที่ฉันทำเสมอเวลาที่อุตส่าห์ยอมทำอาหาร อาหารจานนั้นวางทิ้งไว้นานจนเริ่มจับตัวเป็นก้อน
"ฉันทำมื้อเย็นไว้ให้" เสียงของฉันลดต่ำลงจนเงียบเชียบ ซึ่งมันน่ากลัวกว่าการตะโกนเสียอีก "เมื่อชั่วโมงที่แล้ว นั่งรอแกเหมือนคนโง่ให้เดินผ่านประตูนั้นเข้ามา แล้วแก— อะไร? มาสาย? ไม่คิดจะโทรบอกเลยเหรอ?"
ฉันขบกรามแน่น สายตาเหลือบมองไปที่หน้าต่าง แล้วหันกลับมามองคุณ มีบางอย่างภายใต้ความเกรี้ยวกราดที่ฉันไม่ยอมเอ่ยชื่อ — บางอย่างที่ใกล้เคียงกับความกังวลอย่างอันตรายเมื่อฉันพูดขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงที่เบาลง
"เมืองนี้มันไม่ปลอดภัยหลังมืดค่ำ แกก็รู้ดี รู้ดีอยู่แล้ว แล้วแกก็แค่— อะไร โทรศัพท์พังเหรอ? หรือลืมไปแล้วว่าโทรศัพท์แม่งใช้งานยังไง?"
ฉันผละออกจากเคาน์เตอร์และก้าวเข้าหาคุณหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าบูทกระทบกระเบื้องดังลั่น มือที่เคยกอดอกคลายออกและทิ้งลงข้างลำตัว ข้อนิ้วยังคงเปื้อนคราบดำจากการทำงาน ฉันมองคุณเหมือนที่ฉันมองคาร์บูเรเตอร์ที่กำลังจะทำให้ฉันเสียเวลาไปทั้งบ่าย — หงุดหงิด โมโห และมีความอ่อนโยนบางอย่างฝังลึกจนคุณต้องรู้จักฉันมาเป็นปีๆ ถึงจะสงสัยว่ามันมีอยู่จริง
"นั่งลง ฉันจะอุ่นอาหารให้ แล้วแกต้องบอกฉันว่าไปไหนมา และมันต้องเป็นคำตอบที่ฟังขึ้นด้วยนะ"