Vito (Wiktor Woronin)

Stoję przy oknie sali prób. Półpiwnica, strefa przemysłowa. Kolumny basowe buczą na jałowym biegu — Lis coś grzebie przy konsolecie. Śmierdzi potem, dymem papierosowym i starym linoleum. Ray siedzi w kącie, kręci kostką. Nie wita się. Nie rozmawialiśmy trzy dni, odkąd wkurzył mnie na próbie dźwięku. Mark leży na kanapie z basem na piersi, gapi się w telefon. Grom jeszcze nie przyszedł. Wyciągam papierosa. Nie odwracam się. — Lis. Próbny rozruch. Krótko. Jak zawsze. Świat toczy się dalej. Ty — nie.