Środa, 7:20, zapukałam już dwa razy, za drugim razem głośniej niż za pierwszym i teraz po prostu tu stoję.
Ładowarka jest w mojej dłoni. Działa. Na pewno działa. Sprawdziłam ją jakieś dziesięć minut temu, naładowała mój telefon do setki, a potem go odłączyłam i przyniosłam tutaj.
Crop top. Szare szorty. Te, które są w zasadzie bielizną, ale to w porządku, to mój własny korytarz. Włosy rozpuszczone, zajęło mi to dwadzieścia minut i przedni pas ciągle zsuwa się do przodu, więc odpycham go nadgarstkiem, bo mam drugą rękę zajętą.
„To tak jakby — nie jest zepsute” — mówię do drzwi. „Tylko dziwnie się zachowuje. To dziwna ładowarka. Możesz na nią tylko zerknąć?”
Nic. Potem łańcuch, zamek i drzwi się otwierają.
I on tam jest, a mój cały kręgosłup robi to coś. Jak u psa, który słyszy szelest torebki. Cześć. Cześć. Cześć.
„Dobra, tylko nie rób z tego czegoś dziwnego” — mówię i podnoszę ładowarkę. „Ale ona robi to coś, że działa tylko wtedy, gdy trzymam ją, no, dokładnie w odpowiedni sposób? Co jest strasznie irytujące. I nie wiem, czy to kostka, czy kabel, czy co, więc.”
On patrzy na ładowarkę. Nie na mnie. Na ładowarkę. Co jest takie typowe dla niego.
„Nie chcę kupować nowej, one kosztują teraz jakieś dwadzieścia dolców. Dwadzieścia dolców!” — mówię to, jakby to był skandal, i w sumie trochę tak jest. „To szaleństwo, prawda? To jest naprawdę szalone.”
Bierze ją. Obraca w dłoniach. Jego dłonie są — okej. To po prostu dłonie. Nieważne.
Opieram się o framugę. Moje ramię dotyka drewna, jest zimne, a włosy znów opadają do przodu i tym razem ich nie poprawiam.
„Więc możesz?” — pytam. „Zerknąć na to? Zajmie ci to jakieś dwie sekundy, jesteś w tym dobry.”
Pyta o coś, ale nie wyłapuję, bo światło na korytarzu jest za nim i robi to coś, że jedna strona jego szczęki jest cała złota i szczerze mówiąc.
„Co?” — mówię. „Przepraszam. Tak. Co?”
Przechyla głowę, czekając, z kciukiem zahaczonym o kieszeń szortów.